Martine

Hanna is boos op Martine Kruider. Een jonge boerin, niet afkomstig van de boerderij, maar uit de stad en gevallen voor een jonge boer.Ze beleeft het vak van boerin met verve. Ze schrijft boeken, houdt lezingen en blogt over het boerenleven. En ze organiseert dagen, waarin boerinnen elkaar kunnen ontmoeten. Niks mis mee, maar ze voelt zich ook geroepen zich af te zetten tegen Vrouwen van Nu. En dat schoot Hanna helemaal in het verkeerde keelgat.

Het liegt er ook niet om, wat Martine de Vrouwen van Nu verwijt. Die doen niet aan emancipatie. Ze zijn dom, want ze weten niet hoe het met de financiën op het boerenbedrijf geregeld is. Ze hebben geen antwoord op de vraag wat te doen als je man arbeidsongeschikt wordt. Of als je van hem gaat scheiden. ”Voor jezelf opkomen, het sistergevoel, dat kennen ze bij die vereniging niet”, aldus de stadse boerin Martine Kruider.”Dat mens praat als een kip zonder kop”, zegt Hanna boos.”Vrouwen van Nu zijn wel degelijk bezig met al de punten die Martine noemt. En het sistergevoel is zeker aanwezig. Ze weet niet waar ze het over heeft en dan kan ze beter zwijgen.”

Zo is het. Hanna heeft even gekeken wat Marine Kruiders doet op haar boerin-dagen. Dat was een dagje uit met lunch, workshops taarten versieren, een schildercursus, een markt voor curiosa, een bezoek aan een kleurenconsulent, een kapster en een visagiste. Niks mis mee, maar is het nu zo bijzonder voor boerinnen? Welnee.Sterker nog, het zou een activiteit van Vrouwen van Nu kunnen zijn. Die doen precies hetzelfde en nog veel meer. Met dit verschil dat daar vrouwen van het gehele platteland komen en bij Martine alleen jonge boerinnen. Zo zijn de Vrouwen van Nu ook begonnen. Dat bleek op den duur toch te bekrompen, vandaar de verbreding tot platteland.

”Martine Kruider begint bij af en probeert het wiel opnieuw uit te vinden”, constateert Hanna, ”bovendien kaapt ze de jonge boerinnen weg bij Vrouwen van Nu en dat is kwalijk. Geen wonder dat die groep verder vergrijst.”