Kotsmisselijk

Het is mooi raak deze week. Eerst word ik gebeld door school of ik een spugend jongetje op wil komen halen. Dezelfde middag ligt hij pips samen met zijn kleine broertje in ons bed tv te kijken.En een paar uur later is het bed tot drie keer toe gebroederlijk onder gespuugd. Een dag later is Wijnand aan de beurt. En op de verjaardag van onze middelste bink, weer een dag later, ben ik het haasje. Zo snel mogelijk werk ik het bezoek weg en stop de zojuist gebakken appeltaarten in de diepvries. Die komen binnenkort heus wel weer van pas.De volgende ochtend voel ik me weer redelijk goed wanneer ik de kalfjes aan het voeren ben. Gelukkig, denk ik nog tevreden, de ellende duurt maar één dag. Wanneer de melk in de strem staat, loop ik naar binnen om de tafel te gaan dekken voor het ontbijt. Onze jongste hoort mij onmiddellijk en roept heel hard en dwingend “mamááááá!” Ik besluit hem eerst gauw even uit zijn bed te halen. Terwijl ik me omdraai voel ik dat ik draaierig word. Boem! Met een enorme klap val ik tegen de deurpost en hoor iets scheuren.Als ik mijn ogen weer open doe, zit ik op de grond en zie ik bloed. Ik brom wat lelijks en sta op. Tot mijn grote ergernis zit er een enorme snee in mijn voorhoofd. Niet netjes in een rimpel of zo, nee, gewoon loodrecht omhoog aan de binnenkant van mijn wenkbrauw. Snel pak ik wat ijs uit de vriezer en houd het er een minuut of tien op. Misschien valt het wel mee. Maar wanneer Wijnand het ziet, zegt hij terecht, dat er toch echt iets mee moet gebeuren.Met opa als chauffeur gaan we naar de eerste hulp in het ziekenhuis. Omdat ik de enige patiënt ben, verwacht ik snel geholpen te worden. Maar na drie kwartier ga ik toch maar eens voorzichtig informeren. “Ze zijn met de overdracht bezig, dat duurt altijd even”, is het antwoord. Wat nou overdracht? Je werkt op de spoed of niet. Het ijs op mijn hoofd is gesmolten en er is een enorm ei voor in de plaats gekomen. Nog weer een half uur later ben ik aan de beurt.Een sukkeltje van een jaar of 25 met dure schoenen zegt heel wijs: “Het is te gezwollen om het mooi te kunnen hechten.” “Dat kon anderhalf uur geleden nog wel ja”, antwoord ik kortaf. “Ik hoop dat je bij de volgende patiënt in snelheid investeert in plaats van in kalfslederen schoenen.”En het ergste is; ik geloof niet eens dat hij iets met mijn opmerking zal doen. Kotsmisselijk word ik er van.