Keizersnede duurt ruim 4 uur (5)

Veearts Niek Schreijer deed in Nederland in vier jaar tijd 100 keizersneden bij koeien. In Noorwegen deed hij er in vier jaar maar eentje. Ook een lebmaagverplaatsing is er zeldzaam.Al bijna vier jaar werkt Niek Schreijer als veearts in Noorwegen. Daarvoor was hij vier jaar docent aan de universiteit van Utrecht. Hij gaf het vak buitenpraktijk, waarbij studenten met dierenartsen de boer op gaan om praktijkervaring op te doen. Een hele omschakeling! Waarom is het Noorwegen geworden? Niek: “Met een Noorse vriendin lag dat nogal voor de hand. Op een gegeven moment werd er een dierenarts gevraagd in de buurt van haar ouders en toen hebben we de stap gemaakt.”De verschillenWat is het grootste verschil tussen veearts zijn in Nederland en in Noorwegen? Niek: “In Nederland werk je vaak in een groepspraktijk en heeft iedereen zijn eigen specialisatie. De bedrijven zijn veel groter en je werkt in een kleiner gebied. In Noorwegen is het precies andersom. Uitgestrekte gebieden en kleinere boerderijen. Je bent er niet alleen voor de koeien, maar ook voor de varkens, kippen en huisdieren. Het werk in Noorwegen is veel breder, het werk in Nederland veel dieper.”Naar-de-slachtmentaliteit“Ik hoor inderdaad van boeren dat een keizersnede weggegooid geld is”, gaat Niek verder. “Dan spreken ze niet uit eigen ervaring, maar ‘van horen zeggen’ van andere dierenartsen of boeren. Dat geldt ook voor de noodslacht, daar zijn ze erg gemakkelijk in. ‘Dat wordt niet wat, doe maar naar de noodslacht, dan zijn we van het probleem af’, wordt er dan geroepen!”Les in behandeling lebmaagverplaatsing“Ik heb er respect voor dat jullie veearts een keizersnede heeft aangedurfd, wanneer je zo weinig ervaring hebt”, vindt Niek. “De meeste ervaring doe je op in de praktijk, de studie is daarvoor veel te kort. Omdat het NRF zo weinig geboorteproblemen kent, en een keizersnede niet vaak voorkomt, wordt die ervaring nooit opgebouwd. Ik weet dus dat de meeste Noorse veeartsen er daarom niet aan beginnen.” Hij vervolgt: “Hetzelfde geldt voor lebmaagdislocaties. Ik heb nu een afspraak met alle collega’s in de buurt, dat als er een koe met een lebmaagverplaatsing is, ze mij bellen. Dan ga ik erheen, laat zien hoe dat verholpen wordt, zodat zij dat ook kunnen leren.”Niet-steriele operatie-assistente!Wij hebben Nieks woorden ‘Ik heb er respect voor…’ even laten bezinken. Johan deelt die mening niet: “Ik vind het dom en onverantwoordelijk! Met zo weinig ervaring is het risico enorm groot en dat had onze veearts van tevoren moeten vertellen.” Mijn mening hangt er tussenin. Terugkijkend op alle extra kosten en zorgen (de vaars was pas na een maand weer de oude) deel ik Johans mening. Wél vind ik dat een veearts de ervaring moet kunnen opbouwen, en zou ik de volgende keer weer voor een keizersnede kiezen (en een schietgebedje doen). Johan dus niet. Maar wat mij stoort is dat de veearts niet wil inzien dat de infectie in de wond ontstaan is door zijn manier van hechten, en het mij in de schoenen schoof. Ik zou als operatie-assistente niet steriel zijn gebleven, was zijn antwoord!”Waar is de USB-stick?Dit verhaal heeft nog een grappig staartje. Half mei stuurde Kristof, de veearts in België me een mail met de boodschap: ‘Is de USB-stick goed aangekomen?’ Huh! Welke USB-stick? Wat bleek? Hij had toch bij diverse keizersneden een camera opgehangen, had al het materiaal op een USB-stick gezet en naar ons toegestuurd. Dat was leuk geweest als opluistering van deze blog. Maar het is nu al begin juli en het pakketje is er nog niet. Zou ‘de post’ het als verdacht hebben bestempeld en achterover hebben gedrukt? Per slot van rekening wordt Belgisch Blauw hier niet getolereerd. Om met de Belgen te spreken: dat zou toch werkelijk van de zotte zijn!

Kristof, Niek en alle andere mensen die hebben meegewerkt aan deze serie: allemaal bedankt voor jullie medewerking.

Lees ook deel 1 »
Lees ook deel 2 »
Lees ook deel 3 »
Lees ook deel 4 »