‘Holle Bolle Gijs’

Een Europees voedselbeleid is vooral aantrekkelijk voor voedingsmultinationals.Een paar weken geleden was ik in Brussel op de Landbouwborrel. Dat is een bijeenkomst die beurtelings georganiseerd wordt door een Nederlandse landbouwwoordvoerder in het Europees Parlement. Er is altijd een spreker en er is inderdaad het een en ander te drinken. Er komt meestal heel wat volk op af, vooral om ‘te netwerken’, maar ook journalisten en toevallige gasten. Deze keer was Jan Huitema van de VVD de organisator. Hij had mij uitgenodigd om wat te vertellen over het essay over het Europese landbouwbeleid na 2020, dat ik een paar maanden geleden heb geschreven. Ik heb u daarvan steeds op de hoogte gehouden. Voorzichtig zijn met Europese UnieEen kernthema van dat essay is dat we voorzichtig moeten zijn met de Europese Unie. De Unie is van cruciaal belang voor de Nederlandse landbouw, de Nederlandse economie en voor vrede en veiligheid: u kent mijn stokpaardjes ondertussen wel. Daarom moeten we het landbouwbeleid vooral niet verder optuigen, want dat leidt alleen maar tot meer weerstand. Ik hang daarmee precies de andere kant op dan Louise Fresco, de baas van Wageningen, en Krijn Poppe, mijn oud-LEI-collega. Die stelden vorig jaar voor het beleid uit te breiden met een voedingspoot, om er zo een landbouw- en voedselbeleid van te maken.De bijeenkomst in Brussel leek me een aardig moment om dat nog eens te benadrukken, in het hart van de EU-bubbel in de Europese wijk. Fresco en Poppe willen een Europese aanpak van ongezond en klimaatonvriendelijk eten, en ze willen daartoe allerlei Europese standaarden voor bijvoorbeeld zoutgehaltes en verpakkingen. Als je aan eetgewoontes iets wilt veranderen, zul je dat streeks- en landsgewijs moeten doen, vindt Dirk Strijker. Foto: ANPEetgewoontes sterk cultureel bepaaldIk snap dat idee niet en wel. Ik snap het niet, omdat je op die manier anti-Europese gevoelens nog verder aanjaagt. Als de EU voor gaat schrijven wat we wel en niet mogen eten, dan zijn de rapen gaar, als u begrijpt wat ik bedoel. En het is ook niet nodig, eetgewoontes zijn sterk cultureel bepaald en verschillen van streek tot streek en van land tot land. Als je in die eetgewoontes iets wilt veranderen, dan moet je dat streeks- en landsgewijs doen en het laatste dat je daar voor nodig hebt is de EU. Aan de andere kant snap ik het pleidooi ook weer wel, want het is heel aantrekkelijk voor voedingsmultinationals om in elk land dezelfde normen en eisen te hebben. En dus nadelig voor kleinere, regionale producenten.Volop weerwoordZoiets aan de orde stellen in het hartje van Euroland, met allemaal mensen aan boord die in de EU-bubbel werken en geloven, is vragen om weerwoord. Dat kwam er dan ook volop, waarbij vooral gewezen werd op de ‘noodzaak’ om allerlei normen en voorschriften gelijk te trekken. Terwijl ik juist had gezegd dat dat een slecht idee was, maar goed voor de landbouwmultinationals. Het was een genoeglijke avond met veel discussie, en hapjes zonder EU-normen. Heerlijk.