‘Hoe Nederland zichzelf gevangen zet in stikstofmodellen’
Een brede groep ecologen, juristen, beleidsadviseurs en betrokken burgers roept de politiek op tot een fundamentele koerswijziging in het stikstofbeleid. De nadruk op stikstofmodellen en Kritische Depositiewaarden (KDW's) heeft geleid tot juridische stilstand, maatschappelijke polarisatie en ineffectief natuurbeheer. Het alternatief? Beleid dat stuurt op wat er daadwerkelijk in de natuur gebeurt, op basis van objectieve en gebiedsgerichte monitoring.
Nederland zit vast in een eindeloze stikstofdiscussie. Maar stikstof is slechts één van de vele factoren die natuurkwaliteit bepalen. Droogte, waterhuishouding, bodemcondities, beheer en recreatie spelen net zo’n grote rol. Foto: Peter Roek
Nederland is geobsedeerd door stikstofcijfers, meer dan enig ander Europees land. Terwijl Brussel simpelweg vraagt om natuurkwaliteit te beschermen, kiest Den Haag voor een uitzonderlijke koers: een extreme focus op stikstofdepositie. Binnen een straal van 25 kilometer kan een vergunning worden geweigerd zodra ook maar één snipper natuur niet voldoet. Rekenmodel Aerius en de Kritische Depositiewaarden (KDW) zijn daarbij doorslaggevend.
Het resultaat? Nederland zit vast in een eindeloze stikstofdiscussie. Wat begon als een technische milieukwestie, groeide uit tot een maatschappelijk en juridisch explosief dossier. Het vertrouwen tussen overheid, boeren, burgers en natuurorganisaties staat zwaar onder druk. Hoog tijd om de werkelijkheid van onze natuur weer centraal te zetten.
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses
