Het beest moet dood

Vlees produceren geeft boeren voldoening. Alleen vervelend dat de beesten eerst dood moeten. Ook voor boeren.Ze had een rotdag, de boerin bij wie ik op bezoek was. Niet vanwege hormonale oprispingen, maar omdat het afleverdag was. De vleesvarkens waren nu zwaar genoeg, het werd tijd dat ze aan de haak zouden komen.

Vier maanden geleden had ze de dieren als biggen zien binnenkomen. Onzeker en bang waren ze van de laadplank gekomen, maar in hun hok sloegen ze meteen aan het knokken. Zodra de rangorde duidelijk was, keerde de rust terug. Vanaf toen waren ze gestaag gegroeid. Het was een genot om naar te kijken, al die hokken vol roze dieren die haar met hun kleine oogjes nieuwsgierig aankeken als ze haar controleronde deed.

Straks zouden haar grootgeworden biggen op een transportband stappen die maar één kant op ging: omhoog, naar de dood. Ze wist hoe het ging, het was een kwestie van één tel en dan was het gebeurd. Maar toch. Het voelde akelig. Varkenshouden vond ze een prachtig beroep. En de wetenschap dat ze bijdroeg aan vitrines vol mooie varkenshaasjes, karbonades en speklapjes gaf veel voldoening. Het enige vervelende was dat die beesten tussendoor eerst nog dood moesten.

Na vandaag zouden de hokken leeg zijn. Voor eventjes dan, want er stonden alweer nieuwe biggen op stapel. Ze moest zelfs een beetje opschieten om de afdelingen op tijd schoon te krijgen. Ze wist ook dat zodra de nieuwe biggen er waren, haar rotgevoel meteen weer weg zou zijn. Maar eerst was er vandaag. En dat was nog steeds een rotdag.
Het boerenvak is soms heel dubbel.