‘Grondhandel kent emotie en ratio’

Grond biedt status en is nagenoeg waardevast. Maar handel wel als zorgvuldig koper.Grondbezit is emotie, biedt status, is een nagenoeg waardevaste belegging en grond is een semi-onverslijtbaar productiemiddel. Ik maakte dat alles op een winterse zaterdagochtend in januari 1985 mee. De buurman annex achterneef belde: hij wilde na het melken langskomen. Beetje vreemd, daarvoor was er nauwelijks contact.Hand eropRond half tien kwam hij binnen, koffie, aftastend gesprek over koetjes en kalfjes en toen kwam het op tafel: hij wilde ruim 5 hectare grond verkopen met ‘de maximale melk’, 20.000 kilo quotum per hectare, erop, tegen ƒ2,65 per kilo en ƒ6,50 per vierkante meter. Er hoefde niet over nagedacht te worden, akkoord. Hand erop, en de buurman zou de notaris bellen om alles rond te zetten. Hand erop, en de buurman zou de notaris bellen om alles rond te zettenWe lopen naar buiten en beseffen ineens: welke grond is nu gekocht? Is het dat bouwland op 200 meter van het eigen erf of het land dat er pal aan ligt? Het eerste is hoge esgrond, goed maisland, het ander een laag nat weideperceel. Beide sluiten aan op het bedrijf, beide passen. Het blijkt uiteindelijk het eerste te zijn. Het tweede is negen jaar later ook gekocht trouwens.EmotieDe emotie: het was grond die zestig jaar eerder bij opsplitsing van het grootouderlijk bedrijf was meegegaan met een andere tak van de familie. Eindelijk weer in eigen hand. De status: grondaankoop en meer grondbezit biedt aanzien onder de beroepsgenoten. Waardevast? Dat zelfde stuk doet nu € 80.000 per hectare, € 21.000 meer dan de aankoopwaarde plus inflatie. En dan dat onverslijtbare. Dat was niet helemaal het geval. Er waren geen grondmonsters bekend, de eerste keer was het wel schrikken met een pH onder vijf. Het vroeg een stevige reparatiebekalking. Dus niet echt onverslijtbaar. Nu zijn dat niet de kosten, maar het toonde wel dat goed onderzoek voor koop ook belangrijk is.RatioDat van dat onderzoek kwam vele jaren later ook naar boven in een tv-documentaire over een stoppende Drentse akkerbouwer. De grond ging bij inschrijving weg. Er waren veel geïnteresseerden en volop biedingen. De grond werd gegund aan twee broers die niet eens het hoogste bod uitgebracht hadden. Ze waren de enigen van de gegadigden die vroegen of ze een rondje over de percelen mochten lopen, of er bodemanalyses waren, waar de natte plekken zaten, die met de handen in de grond gingen om zelf de kwaliteit te ervaren. Ze kregen het gegund uit emotie, omdat ze als enigen gevoel toonden voor de grond én handelden als rationele kopers.