Gouden driehoek

Ministerie dwingt bedrijven en kennisinstellingen tot samenwerking.Het ministerie gonst van de ‘gouden driehoek’. Ze bedoelen daarmee dat de innovatieve toekomst van de agrosector wordt bepaald door een verbond tussen overheid, bedrijven en kennisinstellingen. Elke ambtenaar die ik spreek, vraagt of ik wellicht betrokken ben bij een innovatiecontract binnen de gouden driehoek. Nee dus.

Ik heb eens rondgevraagd in mijn eigen kennisinstelling, iedereen had wel een idee van de gouden driehoek. De meeste collega’s dachten aan het nieuwe industrieterrein aan de A7 bij Groningen. Ook genoemd werd het grensgebied van Thailand, Laos en Birma, bekend vanwege de prima kwaliteit van de opiumproductie. Eén collega meende dat het de naam van een dure consultant was. De gouden driehoek van EL&I werd niet één keer genoemd. Dat geeft te denken. Het is de vraag of Maxime Verhagen meer succes met zijn innovatiebeleid zal hebben dan met zijn CDA.

Dat EL&I de innovatie wil bevorderen, is mooi. In de wetenschappelijke literatuur is te vinden dat bedrijven meer onderzoek doen als de overheid er meer geld bij legt. Meer onderzoek leidt tot meer kans op innovaties. Er is ook volop bewijs dat je dat onderzoek niet te veel moet sturen en voor de voeten moet lopen. Ambtenaren zijn ambtenaar omdat ze geen ondernemer zijn.

Verhagens beleid is dat bedrijven en kennisinstellingen verplicht moeten samenwerken op innovatiegebied. Met contracten, voortgangsrapportages en taakstellingen. Om kennisinstellingen te dwingen ‘nuttig’ onderzoek te doen. Onderzoek speelt zich echter af op een veel langere termijn dan de termijnen waarin het bedrijfsleven denkt. Onderzoeksinstellingen worden zo gedwongen kortetermijnsuccessen te boeken. Het dwingt tot risicoloos onderzoek. Tot projecten waarvan de uitkomst bekend is. Dat wordt geen innovatie, maar verspilling. Geen gouden driehoek, maar een driehoek van ambtenaren, aanvraagformulieren en vergaderen. Ik ben vierkant tegen.