Gerommel met mest

De nieuwste onthullingen over fraude met mest geven een gevoel van deja-vu. Illegale dumping en export van mest, geknoei met monsters, het is zo oud als het mestbeleid zelf.Toch is er iets nieuws aan de hand dat het probleem urgent maakt. Volgens de NVWA is mestfraude geen (criminele) uitzondering maar iets dat meer in de sector voorkomt. Verontrustend is dat het gesjoemel blijkbaar samenhangt met de mestscheiding en mestbewerking, en met de export. Dat zijn nou juist de fundamenten voor het nieuwe mestbeleid, dat het mestprobleem moet oplossen zonder gedwongen krimp van de veestapel.
Een paar dingen zijn hard nodig. Ten eerste moeten veehouders en mestdistribiteurs zichzelf goed inprenten de verleiding te weerstaan. De kortetermijnwinst van goedkope maar illegale mestafvoer weegt niet op tegen de schade voor milieu, imago en collega-veehouders.
Ten tweede blijkt eens te meer dat een effectief mestbeleid niet gebaseerd kan zijn op blauwe ogen en goed vertrouwen, maar waterdicht en fraudebestendig moet zijn. Dat leidt onvermijdelijk tot administratieve rompslomp, wat een ander woord is voor gestold – en jammer genoeg terecht – wantrouwen.
Heel concreet moet er iets veranderen in het nieuwe mestbeleid-in-wording. Dat is erop gericht dat de intermediairs enkel nog de logistieke afhandeling van mest verzorgen in de keten. Het is beter als ook zij hun boekhouding moeten verantwoorden, net als boeren.