Gebroken been

Ineens stond Peter in paniek in de keuken: ‘Kom gauw! Er is iets met mijn vader!’Mijn zorgen zijn helaas waarheid geworden. Pas zat ik me nog af te vragen hoe het zou zijn als mijn schoonouders ooit niet meer mee konden helpen. Nu weet ik hoe dat is, want mijn schoonvader heeft een been gebroken.

Het was typisch zo’n ongeluk dat in een klein hoekje zit. Hij was de koeien aan het opdrijven voor het melken. Er zat een tochtige bij die een beetje gek deed en probeerde te ontsnappen. Toen mijn schoonvader probeerde haar te laten omkeren, is hij uitgegleden op de roosters en ongelukkig terechtgekomen. Ik was binnen bij de kinderen, maar ineens stond Peter in paniek in de keuken: ,,Kom gauw!”

Toen ik mijn schoonvader zag liggen, wist ik meteen dat het foute boel was. Het kon niet missen. Die rare stand van dat been, dat asgrauwe gezicht. Arme man. We hebben de koeien gelaten voor wat ze waren en direct 112 gebeld. De ambulance was er gelukkig snel. Je hoort wel eens van die verhalen dat ze op het platteland de weg niet kunnen vinden, maar dat was bij ons niet zo. De ziekenbroeders snoerden mijn schoonvader met brede gespen op een brancard en reden naar het ziekenhuis.

Daar ligt hij nu. Hij is geopereerd, het bot is gezet en het been zit in het gips. Op de dagen dat ik geen les hoef te geven, wil ik proberen twee keer per dag met mijn schoonmoeder naar het bezoekuur te gaan. Ze kan niet zelf, want ze heeft geen rijbewijs en met het openbaar vervoer is hier geen optie. Daarvoor wonen we veel te afgelegen. Peter heeft minder tijd om te rijden. Nu zijn vader tijdelijk is uitgeschakeld, is hij extra druk met het bedrijf. Het is niet anders. Maar hoe gaan we alles de komende tijd rondbreien?