‘Fosfaatrechten zijn een goudmijn’

Tussenhandelaren in fosfaatrechten zijn actiever dan ooit en daar komt de onlinehandel nog bij.“Er wordt weer veel verdiend aan de boer”, zegt Hanna een beetje zuur. “De tussenhandelaren in fosfaatrechten zijn actiever dan ooit en nu is de onlinehandel er ook nog bijgekomen. De platforms, waar van boer tot boer wordt verkocht, schieten als paddenstoelen uit de grond. En allemaal pikken ze een graantje mee van de aan de boer opgedrongen handel.”‘Zo’n miljardencadeautje kom je in geen enkele bedrijfstak tegen’“Je moet nu ook weer niet overdrijven”, vindt Hans. ”In mijn vriendenkring begrijpen ze er geen snars van dat boeren gewoon gratis fosfaatrechten hebben gekregen. Zonder er iets voor te doen kregen boeren van de overheid een cadeautje dat miljarden waard is. Dat kom je in geen enkele bedrijfstak tegen.” Fosfaatrechten. Een goudmijn voor de stoppende boer of voor de handel?Eerst quotumbungalows, nu fosfaatbungalows“Die vrienden van jou zijn geen boer, zeker”, merk ik op. “Anders piepten ze wel anders. De rechten verhogen de kostprijs. Fosfaatrechten zijn een last en geen lust.”“Dat verschilt per boer”, zegt Hans.” Voor degene die er mee wil stoppen zijn fosfaatrechten een onverwacht geschenk uit de hemel. Ze zijn veel geld waard en de stopper hoefde er niets voor te doen. Naast de quotumbungalows van boeren in het verleden krijgen we nu de fosfaatbungalows. Voor de stoppende boeren is het systeem een goudmijn.”Nationale fosfaatbank“Het is vooral een goudmijn voor de handelaren”, gaat Hanna door. ”Zowel de tussenhandel als de onlineplatforms verdienen er kapitalen aan. Op kosten van de boer. Ik begrijp niet dat er geen nationale fosfaatbank is gekomen. Daar zou je aanbieders en kopers bij elkaar kunnen brengen. Zonder winstoogmerk. Dat bespaart de boer miljoenen aan bemiddelingskosten.”‘Boeren geloven in eigen kunnen en de handel, maar dat is wel een duur geloof’Geen slecht idee, denk ik. Daar had LTO voor moeten strijden. Maar ik heb niets van ze gehoord. Nu laten ze het over aan de markt en dan weten we het wel. Iedereen verdient er aan, behalve de boer.“We willen als boeren niet anders”, constateert Hans. “Het ’ieder voor zich´ staat voorop. Dat dit een dure houding is, geloven we niet.”Zo is het. Dat verdeeldheid geld kost, nemen we op de koop toe. We geloven in eigen kunnen en de handel. Het zij zo. Maar het is een duur geloof.