Fluiten naar de centen

Boeren en boerinnen vergeten het vaak, maar ook de financieel adviseur vraagt er niet altijd naar. Vergeet hij het ook?Pas hoorde ik het weer. Dat een boerenechtpaar al jaren vergeten was om aan het eind van het boekjaar allerlei verrekenbedingen toe te passen. Die verrekeningen zijn er voor de vrouw zodat ook zij een eigen vermogen kan opbouwen. Mooi systeem, maar... als je het vergeet gaat het over. Je kunt niet achteraf zeggen: oeps, vergeten, laten we dat nog even rechttrekken.

Waarom het vaak vergeten wordt, is me niet duidelijk. Door allerlei druktes, is vaak de redenatie. Maar vaak durven vrouwen er zelf niet goed over te beginnen. Het staat zo hebberig, zeggen ze dan. Of ze redeneren dat de financiële positie van het bedrijf toch al wat gammel is, daarom slaan ze zelf maar een jaartje over.

Bescheidenheid siert de mens, maar in dit geval zou ik er toch vanaf zien. Wie zo’n verrekenbeding heeft opgenomen in de huwelijksvoorwaarden, heeft er simpelweg recht op. Voor het geval dat. Dat heeft niets te maken met hebberigheid, het is gewoon zakelijk. Ooit een boerin gehoord die zei: laat de kinderbijslag deze keer maar zitten want de overheid moet toch al zo sterk bezuinigen?

Straks, in mei, loopt het boekjaar voor de bedrijven met een zogenoemde gebroken boekhouding weer af. Dan kunnen de boekhouders weer aan de slag met het opstellen van het jaarrapport. Dat doen ze op basis van gegevens die bedrijven aanleveren. In de praktijk blijkt dat er niet vaak gevraagd wordt of er ook nog iets verrekend moet worden. Waarom weet ik niet, het lijkt me dat een financieel adviseur dat wel zou moeten doen. Misschien vergeet hij het ook? Of acht hij de positie van de vrouw niet zo belangrijk? Wat de reden ook is, voor boerinnen betekent het dat ze er zelf alert op moeten zijn.