Fataal ererondje Beitepussy

Met andermans spullen ben je dubbel voorzichtig. Dan is het erg irritant als er van alles gebeurt met de geleende klepelmaaier Beitepussy.Beitepussy is min of meer een taalblunder van me, want het goede woord is ‘beitepusser’. Letterlijk vertaald is het ‘weide schoonmaken’. Toen we in 2007 de dorpsbewoner bezochten die het jaar ervoor de boerderij gepacht had, vertelde hij ons dat we altijd zijn ‘beitepussy’ konden lenen. Ik had toen geen idee waar hij het over had, maar wilde geen flater slaan en hield mijn mond. Afgelopen zomer kwam ik erachter dat het om een klepelmaaier gaat. Maar voor mij is het altijd een beitepussy gebleven; ik zie hem als een grote grommende kat die onkruid en lang gras vermorzelt.Het fatale ererondjeJohan wilde dat hij nog nooit van het (on-)ding gehoord had. Na het proefdraaien in het raaigrasweitje van de kleine pinkjes draaide hij een laatste ronde in de overwoekerde moestuin van de boerderij. Tijdens het achteruitrijden verboog hij de stang, die achter de maaibalk zit (nu: zat). Het gevolg was een kromme stang, die niet meer viel recht te buigen. Daardoor hing Johan de stang niet terug. Maar de functie van de stang was ons ook onduidelijk. Een telefoontje naar de eigenaar van de pussy bracht daar geen verandering in. Hij maakte zich er ook niet druk om en hing, toen Johan de pussy had teruggebracht, de kromme stang er gewoon weer aan.Wat extra gras is nooit wegHet tweede akkefietje gebeurde in Storvika, buitengebied van ons dorp. Afgelopen voorjaar vroeg een inwoner uit Trondheim of wij daar zijn land wilden bewerken. Een akkerbouwer die er ieder jaar gerst had staan, was ermee gestopt. Wij konden het zo in bruikleen krijgen. Toen we gingen kijken, bleek dat het om wel drie erg kleine stukken land ging, krap 1,5 hectare. Het draaien door de bochten zou meer tijd in beslag nemen dan het rechtdoor rijden. Toch zeiden we ja. We stelden het commerciële belang niet voorop, maar dachten aan ‘dugnad’. Dat betekent burenhulp of vrijwilligerswerk.Een bom erop!Van ons besluit om die drie perceeltjes inderdaad te gaan bewerken hebben we wel spijt gehad. Na het ploegen bleken er zoveel keien te liggen, dat een steengroeve er niets bij voorstelt. Complete hunebedden hebben we weggerold. Ik maak er nu grappen over, maar het was echt om moedeloos van te worden. Vooral omdat het die week bijna 30 graden was. Op de zoveelste stenenraapmiddag vroeg ik aan Johan: “Wat doe je als de eigenaar volgend jaar zijn land terugwil?” “Dan gooi ik een bom op zijn huis”, klonk het chagrijnige antwoord. Daarna liet ik me in de berm vallen om bij te komen van al die @$!-keien.Luzerne niet leverbaarHet plan was verder om er luzerne te zaaien. Dat wordt in deze streek niet gedaan, maar het leek Johan leuk om dat eens uit te proberen. De eerste leverancier die we belden, kon het niet leveren. De tweede leverancier had het ook niet in huis, maar beloofde het te bestellen. Daarop zei Johan dat het dan mooi tegelijk met een big bag kunstmest nageleverd kon worden. Die misten we nog bij een levering eerder die week. En dat is een dure grap als je bedenkt dat een rit op en neer vier uur duurt. De bigbag werd uiteindelijk nageleverd, maar dit keer ontbrak de luzerne; om uit je vel te springen! Dan moest er maar gras op!Speld in hooibergEen tijdje later bleek waarom spuiten tegen kweek zinvol is. Wat Johan dus niet had gedaan. Dan maar met de beitepussy erover. En in de zoveelste bocht viel de pen in het ophangsysteem eruit. Hoe we ook zochten in het gekortwiekte gras... de pen was en bleef spoorloos. Je kunt dan de pussy afkoppelen, naar huis rijden en zorgen dat je een nieuwe pen krijgt (mijn idee). Of je pakt een mes en snijdt van een tak een nieuwe pen (handig hoor, Johan). Dat laatste hebben we dus gedaan. Maar tijdens de tien minuten durende rit naar huis zat ik achterstevoren op de bijzit van de trekker; bang als ik was dat het ding ieder moment op de grond zou klappen. Maar de tak bleek pussyproof en hield het vol tot we er waren.Zwarte lijst aangevuldConclusie: het woord ‘beitepussy’ staat voortaan op de zwarte lijst en met de ‘dugnad’ hebben we het ook wel even gehad. Dit jaar is er dus geen enkele grasspriet bij de koeien gekomen. Volgend jaar beter… en dan zonder beitepussy!Foto's: Vera Wijnveen