Een man naar Hanna’s hart

“Een man naar mijn hart”, zegt Hanna en ze heeft het over Cees ’t Hart, eerste man van FrieslandCampina. Tegenover jongeren gaf hij onverbloemd zijn mening. Ook over boeren. En dat loog er niet om.“Eindelijk een man die niet praat met meel in de mond”, vervolgt Hanna. “Heel anders dan de boerenbestuurders. Die draaien er altijd omheen.´t Hart niet. Die wast ons de oren.”

Ik kijk verbaasd. Hoe kan het zijn dat de directievoorzitter van FC plots het hart van Hanna heeft gestolen?
Deze verklaart: “Hij vergelijkt de groep Van Weperen, die actie voert tegen weidegang, met Heineken en de Buckler affaire. Ze hebben misschien gelijk, maar ze verliezen de discussie. De consument wil gewoon koeien in de wei zien. Anders dreigt de melkveehouderij de intensieve veehouderij achterna te gaan. Met bijbehorende dalende prijzen voor de zuivel. Kijk, dat is nieuw. Dat hoor je niet van Van Weperen c.s.

Een protestbijeenkomst organiseren is niet zo moeilijk. De gevolgen ervan overzien des te meer.”
Dat ben ik met haar eens. We kunnen niet voorzichtig genoeg omgaan met ons imago. Kijk maar wat er in de tuinbouw gebeurde met de Ehec bacterie. Negatieve berichtgeving en de markt dondert in elkaar. Dat kan in de zuivel ook.

“Daarom vond ik het treffend dat ´t Hart veel boeren wereldvreemd noemt. Zonder antenne voor de ontwikkelingen in de maatschappij. Daardoor verliezen we draagvlak. Duidelijke taal. Veel boeren zijn inderdaad een beetje wereldvreemd. Door alle drukte en te weinig contact met de buitenwereld vervreemden ze van de werkelijkheid. Je ziet dat aan ´boer zoekt vrouw´. Hoe vaak hoor je niet dat die boeren nog leven in de sfeer van veertig jaar geleden. Zelfs in de meubels van de boer zie je het terug. Men is te veel blijven hangen in zijn eigen koninkrijkje,” constateert Hanna.
“Ook dat mag niet meer”, vul ik aan, “want ´t Hart zegt dat je als boer niet meer naar volstrekt eigen inzicht kunt boeren.”

“Zo is het”, knikt Hanna en daarom is het een man naar mijn hart.