De veearts als buurman

In een klein dorp is het makkelijk als de dierenarts tegenover je woont. Maar als eje je af en toe ongestoord wilt kunnen beklagen in de kroeg kom je elkaar daar toch weer tegen.Wanneer ’s avonds laat een kalf opzwelt tot enorme proporties (tympanie) is het maar mooi gemakkelijk; een sprintje door het weiland, en ik heb de benodigde slang in huis, en even later de veearts in de stal, die net op dat moment in de praktijk was voor de boekhouding. Toch heb ik zo vaak gedacht dat het beter zou zijn, als de praktijk niet tegenover de boerderij zou zijn gevestigd, en de drie veeartsen niet samen met mij in de rij staan bij de kassa van de plaatselijke winkel.Samen een pilsje pakkenSoms heb je gewoon zin om eens lekker van leer te trekken; waarom is het zo moeilijk penicilline te krijgen voor de ‘droog’ te zetten koeien? (met een hoog celgetal). Waarom geen standaard penicilline erin als er het nodige aan de koe is gesjord om een dode tweeling eruit te halen? Waarom niets zeggen over het coccidioseprobleem dat al jaren in de stal heerst, terwijl ik meerdere malen het diarreeprobleem heb aangekaart?

Maar het is beter de zaak niet op de spits te drijven, want het dorpje is o zo klein en in het weekend zie je elkaar weer aan de bar in de kroeg.KoffieleutenIk heb echt tot tien moeten tellen toen ik op een zaterdagmorgen om 8 uur de veearts uit bed had gebeld, met de vraag zo snel mogelijk te komen. Er lag een tweeling in een gecompliceerde stuitligging, en wij konden dat niet zelf oplossen. Anderhalf uur later stond de veearts in de stal, de haren nog nat van de douche en geloof maar: hij had echt geen ander spoedgeval erbij gekregen. De afstand van zijn huis naar de stal: 5 minuten lopen! Maar ik houd mijn mond, want de komende week zullen ze met de klauwbekapbox komen, werken we de hele dag samen en drinken we koffie in de keuken.Onze ellende is zijn broodVijf keer mastitis, twee keer abortus, twee gecompliceerde stuitliggingen plus nog een boel andere ellende, zorgt voor een torenhoge rekening (van één veearts), die de maand daarop weer €500 lager is. Dat is een behoorlijk bedrag aan boodschappengeld, overpeins ik bij het inboeken. Blijkbaar vindt hij dat ook, want tijdens een inseminatie vraagt hij waarom hij niet zo veel meer in onze stal is? M’n beste man, wat denk je nou: dat we jullie voor de gezelligheid over de vloer hebben?Een goede buur?Op wie ben ik kwaad als onze beste koe aan de kraan wordt opgehangen en haar hals wordt doorgesneden? Op de veearts, want hoe kun je nu een abces in het geboortekanaal missen dat uiteindelijk zo groot wordt als een voetbal? Maar vooral op mezelf! Ik maak foto’s van de in mijn ogen zinloze noodslacht, om mezelf eraan te herinneren dat ik de volgende keer wel op de knieën ga voor penicilline, wanneer de volgende dode tweeling zich aandient! Of zal ik toch maar 'veekunde' gaan studeren, om voortaan zelf alles beter te weten.

De veearts die deze koe twee had onderzocht, niets kon vinden, en toch maar de baarmoeder spoelde, wil graag mijn camera lenen, waar dus ook de foto’s van de noodslacht opstaan. Want het is haar dochter die als rode loper verkleed, de bezoekers van de filmklubb champagne schenkt. De filmklubb die ik met enkele Noren heb opgericht en waar ik tijdens de opening foto’s heb gemaakt.
De volgende dag ga ik met camera, zónder de foto’s van de opgehangen koe, bij haar langs, stel mijn vragen en uit mijn twijfels over de behandeling. Want we moeten wel samen verder.Foto's: Vera Wijnveen