De klant is koning

Lezers van deze weblog storen zich aan mij. Ze vinden – zie vorige bijdrage – dat ik mensen en zaken afzeik. De klant is koning, dus deze keer even op een andere toer.Ik ben namelijk wezen winkelen met Hanna. Afgelopen zaterdag. Volgens haar moest ik dringend wat nieuwe kleren hebben en dus naar de stad. Ik melk en voer liever honderd koeien, maar goed, het moest.

Je kijkt je ogen uit. De winkelstraat is geheel gevuld. Met mannen, vrouwen en kinderen. Dat slentert winkel in, winkel uit. Allemaal een plastic tas in de hand met de gekochte spulletjes. Of gewoon op z'n Hollands: wel kijken, niet kopen.

Wat een tijd hebben die mensen. Kennelijk is er geen enkele haast. Want ook de cafés en restaurants zaten bomvol.

Wat een leven hebben al die lui. Geen haast om te gaan melken. Kennelijk genoeg geld om uit te geven. Gewoon een luizenleven. Niet dat dat van hun gezicht straalt. De zorgelijke types hebben de overhand. Zitten er daarom in namiddag al zoveel mensen achter een biertje?

Wat hebben wij dan een eenvoudig en simpel bestaan. We maken ons allen maar druk om te kunnen bestaan. We maken weken van zestig, zeventig uur. Wij hebben geen tijd om elke week over de winkelpromenade te slenteren. Er wacht altijd werk.

Maar zou ik willen ruilen? Voor geen geld. Zowel wat het boerenleven betreft, als het schijven van mijn weblog of column. Dan maar zo nu en dan voor lief nemen dat men je afzeikt. Verdiend of onverdiend.