Boertjes van de toekomst

"Mam...?", vraagt onze oudste cowboy Boris tijdens het ontbijt, "je mag toch één snipperdag per jaar?" "Ja..., dat is zo", antwoord ik, "maar niet vandaag!", voeg ik er lachend aan toe. Er wordt gras gereden en het is waarschijnlijk de laatste keer dit jaar.Onze jongens vinden het alle drie machtig om mee te rijden met de opraapwagens en dat blijft zo. Ik verbaas me er wel eens over, na een paar keer heb je dat toch wel gezien?De jongste hoeft nog niet naar school. Al een uur staat hij met zijn jas aan te wachten bij de deur. Zodra hij het geluid van de eerste trekker hoort, rent hij naar buiten. De loonwerker kent hem goed en doet de deur van de cabine al open. Die kleine ben ik de hele dag kwijt. Zelfs als er koffie gedronken wordt komt hij er het liefst niet van af, veel te bang dat ze zonder hem verder gaan. Even plassen? Niet nodig. Even eten? Ja, maar dan wel op de trekker uit zijn broodtrommeltje.En als de andere twee 's middags uit school komen gaan direct de overalls en laarzen aan. Ze rijden mee, maar ze werken ook de kuilranden netjes bij en als opa om hulp komt vragen bij een probleempje met de gazonmaaier is onze oudste er als de kippen bij. De accu lijkt weer leeg. Opa haalt een trekker en Boris zoekt de startkabels even op. Maar waar zit nu de plus- en de minpool? Ze kunnen het niet zien. "Wacht maar!" roept Boris en rent weg. Even later is hij blij terug. "Ik heb even bij die andere trekker gekeken en rood is de plus!" Ongelooflijk dat een jochie van acht jaar daar al zo handig mee is.Als het werk 's avonds klaar is, helpen ze het zeil over de kuil heen te trekken. Het is een lange dag geweest. Wijnand komt met onze cowboys en de hulpen naar binnen om te eten. "Zullen we zo het topdekzeil er nog even overheen doen?" stelt Boris dan voor. Wijnand reageert niet meteen heel enthousiast, waarop Boris roept: "je bent toch niet moe?!" Iedereen moet er vreselijk om lachen.Als de loonwerker weg wil rijden, fluistert onze jongste in zijn oor: "ik ga bij jou logeren!" Zo weet hij zeker dat hij er de volgende dag weer bij is als er ergens anders gras gereden wordt. Maar dat feest gaat niet door. "Volgend jaar weer!" roep ik.Wat is het leven op de boerderij met al mijn cowboys toch mooi, ik geniet er echt van. En ik bedenk me dat ze misschien met het maisrijden binnenkort toch wel een snipperdag mogen nemen.