Boerenblues

Nog geen kilometer van mijn huis is de afgelopen weken meer dan 20 keer de Drentse Blues Opera opgevoerd. Een spektakelstuk van de PeerGroup, een van de beste theatergroepen van Nederland. Theater in een weiland bij Gieten. Met een tribune waar een paar honderd man en vrouw op kon, en elke keer uitverkocht. Veel spektakel, want het complete machinepark van loonwerker De Vries kwam in actie. Van trekkers en hydraulische kraan tot balenwikkelaar en giertank. De muzikale basis is de bluesmuziek van Harry Muskee, voor de ouderen onder u Cuby, van Cuby en de Blizzards. Alles op mooie Drentse teksten.
Het stuk gaat over veranderingen op het platteland. Boer Bartels en zoon worden weggedrukt door het nieuwe wellnesscentrum. Geleid
door een mooie meid, bijgestaan door gladde managers, geholpen door een licht corrupte wethouder. Kortom, heel herkenbaar.
Wat iets té herkenbaar is, is de manier waarop Bartels wordt neergezet. Een boer die in het verleden leeft, de moderne tijd niet begrijpt en zijn krakkemikkige machines met touw en draad repareert. Met als motto: ‘wat nog te repareren is, is niet kapot’. De zoon is wat meer van deze tijd, maar minstens zo naïef. Hij laat zich simpel inpakken door de mooie meid. Terwijl volgens mij een computerende megaboer met een windmolen net zo veel te stellen zou hebben met het nieuwe wellnesscentrum als de wereldvreemde Bartels. Zes jaar Boer Zoekt Vrouw, waar doorgaans moderne, verstandige boeren aan meedoen, heeft nog steeds niet geholpen.
Een paar dagen later raakte ik in gesprek met een boer uit een naburig dorp. Die had het stuk ook gezien. Hij vond Bartels helemaal niet zo wereldvreemd. Hij herkende de dilemma’s van boer Bartels meteen. Hij worstelde er zelf ook mee. Geen opvolger, snelle veranderingen, ook bij hem was iets pas kapot als het niet te repareren viel. Een groter compliment kan een theatermaker eigenlijk niet krijgen.