Argentinië en de vleeseters (2)

We leerden tijdens het congres in Argentinië veel over de Argentijnse veehouderij en sojaproductie. Op het eerste gezicht lijken daar goede kansen te liggen, maar het klimaat is voor ondernemers te onzeker.De Argentijnen zijn grote rundvleeseters: 70 kilo per hoofd van de bevolking per jaar. We bezochten ‘s werelds grootste veemarkt voor slachtrunderen: Mercado de Liniers. Er werden op de dag van ons bezoek 7.800 runderen aangevoerd. Via deze markt vindt een op de vijf Argentijnse runderen zijn bestemming. Bij de aanvoer is een MKZ-vaccinatiebewijs verplicht.
De veemarkt heeft een oppervlakte van 32 hectare. De dieren worden uit een straal van 700 tot 900 kilometer aangevoerd in open vrachtwagens. Nee, er zijn in Argentinië geen discussies over beperking van de transporttijden of over Comfort Class-transportwagens. De aanvoer op de markten loopt wel terug. Export van rundvlees via de veemarkt naar de EU mag niet. Ik moet er ook niet aan denken wat er zou gebeuren bij een uitbraak van MKZ.Sojaproductie erg belangrijkOpvallend is dat Argentinië een enorme soja-export heeft ten opzichte van de productie. Van de jaarproductie van 52 miljoen ton gaat jaarlijks 50 miljoen ton in de export. Ter vergelijking: Brazilië produceert 66 miljoen ton soja en exporteert daarvan de helft. Bij de discussie over duurzame soja is onze focus vrijwel geheel gericht op Brazilië en de ontbossing van het Amazonegebied. Maar Argentinië is dus een bijna net zo belangrijke speler op de grondstoffenmarkt.Alle ruimte voor productieverhogingIn Argentinië ligt (naast Brazilië) een grote kans om de productie van kip en varken te verhogen. Het land is enorm groot . Genoeg ruimte voor de verbouw van grondstoffen. Voldoende water. En laten we wel zijn, met de 2,3 miljard mensen die de wereldbevolking nog zal groeien richting 2050, zijn de voedselschuren van de wereld belangrijk. Voor nu is de politieke onzekerheid een te hoge drempel om te investeren in Argentinië. Maar goed, dat kan veranderen. Als dat gebeurt, kunnen we dus wat van dat land verwachten.Enkele heel grote varkensbedrijven en heel veel kleintjesDe consumptie van varkensvlees stelt in Argentinië niet veel voor, met 8 kilo per hoofd van de bevolking per jaar. De grootste slachterij van Argentinië, La Pompeya, slacht jaarlijks rond 600.000 vleesvarkens. Vion doet dat in Nederland in drie tot vier weken. Argentinië importeert 30.000 ton varkensvlees. Ruim 90 procent daarvan komt uit Brazilië, de rest uit Chili en Denemarken.
De varkenshouderij vindt plaats op een aantal grote bedrijven van een paar duizend zeugen. Er zijn echter ook nog veel kleine bedrijfjes met tien zeugen en minder. De grote bedrijven halen een productie van 22 tot 23 biggen per zeug per jaar, terwijl de kleintjes met moeite de acht biggen halen! De Argentijnse varkenshouders die 600 kilo vlees produceren per zeug per jaar, draaien op dit moment kostenneutraal. Een productie van 2.600 kilo per zeug is goed haalbaar. Dan is er dus nog heel wat geld te verdienen door onze Argentijnse collega’s. Kom allemaal naar Argentinië, is dan je eerste reactie. Maar ik denk niet dat we dat moeten doen. Er zijn grote problemen in Argentinië en die leiden tot een onzeker ondernemersklimaat. Ik noem de hyper-inflatie en de valutaproblematiek. Ook diergezondheid is een probleem. Argentinië is niet vrij van mond- en klauwzeer. Voor de ziekte van Aujeszky is een reductieplan opgesteld. Dierenwelzijn is geen issue. Er zijn geen regels, eerst zijn er de zorgen om de monden te voeden.Amper actiegroepen voor dierenwelzijnDe enige actieve actiegroep in Argentinië is Greenpeace, die actie voert voor de walvissen. Er zijn wel kansen om de varkensvleesconsumptie te verhogen. Van de overheid verwachten de varkenshouders niets. Ze moeten op eigen kracht vooruit. Een stabiel ondernemersklimaat vind ik van groot belang, en dat mis ik hier in Argentinië. Dus: ik kom gewoon weer naar huis.Foto's: Annechien ten Have-Mellema