Ammoniakgedoe zonder einde

Het is misschien wel het meest ingewikkelde en moedeloos makende onderwerp van de huidige landbouwpolitiek: de PAS, ofwel het ammoniakbeleid rondom natuurgebieden.Het draait allemaal om de vraag: hoe is vermindering van de stikstofbelasting te combineren met bedrijfsontwikkeling? Al sinds 2008 ligt de vergunningverlening aan bedrijven in de buurt van kwetsbare Natura 2000-gebieden op zijn gat. De Raad van State schoot toen een vergunning af die was verleend op grond van het toen geldende Toetsingskader. Als vervolg daarop kwam het idee van de PAS, de programmatische aanpak stikstof. Ook hier was het doel: duidelijkheid voor ondernemers met behoud van natuurdoelen. Maar de Raad van State schoot het weer lek.Staatssecretaris Dijksma heeft nu een nieuwe, gerepareerde versie van de PAS naar de Kamer gestuurd. Bedoeling is dat de zaak volgend jaar vlot getrokken is. Maar ook nu zijn er weer zoveel haken en ogen dat dat wel heel optimistisch is. Kernidee is dat bedrijven die minder ammoniak uitstoten dan een zekere grenswaarde, vrijgesteld worden van vergunningplicht. Mooi bedacht, maar waarom zou dit nu wel fiat krijgen van de gevreesde Raad?Als boer zou je geneigd zijn te gniffelen over zulk langdurig bestuurlijk onvermogen. Waarom lossen ze dat niet gewoon op? Ware het niet dat de veehouderij zelf het meeste belang heeft bij de regeling. Het LEI becijferde nog niet zo lang geleden dat alleen al de duidelijkheid die ondernemers met de PAS krijgen, honderden miljoenen waard is.