7 Uur takelwerk

Nog nooit maakten we zoveel bijzonders mee als dit najaar. Ik waarschuwde de medewerkers al, dat het jaar nog niet voorbij is. Niet ten onrechte.Toen ik donderdag 10 december in het begin van de avond wilde stoppen met ploegen om thuis wat zaken af te handelen, wilde ik mijn trekker even veiligstellen op het erf van de boer waar we zopas 60 hectare van hadden overgenomen. Ik was nog maar een goeie 100 meter aan het rijden op een tweebaansweg, toen 30 meter voor mij een tegenligger (een Citroen Berlingo) de macht over het stuur verloor. Al slingerend en met een snelheid ergens tussen de 100 en de 130 kilometer per uur kwam deze auto op me af. Ik klampte me vast aan mijn stuur, liet het gaspedaal los, keek cool toe en beleefde de crash. Het gevaarte plofte frontaal op het linkervoorwiel van mijn trekker en daarna katapulteerde de auto de weg weer op.Crash testIk zag hoe de chauffeur met zijn borstkas op zijn stuurwiel plofte (zoals je wel eens ziet in een crashtest op TV) , maar eigenlijk beleefde ik tegelijk een soortgelijk ongeval dat me 22 jaar geleden overkwam. Toen verbouwde een spookrijdende, dronken (2,86 promille!) brommerrijder mijn nieuwe BMW in één klap tot schroot. Dat kostte hem op slag zijn leven.

Aangezien ik wist wat de bestuurder had meegemaakt, vreesde ik voor zijn leven. Ik sprong uit de cabine zonder een blik te werpen op het wrak. Ik wachte de eerstaankomende auto op, want alleen in het pikdonker geconfronteerd worden met dit soort beelden, geloof mij, daar kan geen horrorfilm tegenop. Ondertussen had ik mijn vrouw (die niet ver af was) het noodnummer al laten oproepen.Hulp laat op zich wachtenPlotseling hoorden we gekreun uit de richting van het wrak. De bestuurder stak zijn bebloede hoofd door de verbrijzelde zijruit, kreunend van de pijn. Oef, wat was dat een opluchting leven te horen.

Minuten en minuten duurde het voor de hulpdiensten ter plekke kwamen. Verbazend lang, want het gebeurde op minder dan vier kilometer van de kazerne. Het duurde uiteindelijk meer dan een half uur om de bestuurder uit het wrak te halen. Ik zag dat de snelheidsmeter was blijven stilstaan op 100 kilometer per uur...

De bestuurder en zijn rijgedrag waren mij bekend. In het voorjaar, tijdens het bespuiten van de mais, had ik de man in deze auto op ongeveer dezelfde plaats hetzelfde zien doen. Hij had toen het geluk dat er geen enkel ander verkeer in de buurt was.En dan de trekkerDoor het ongeluk was rijden met de trekker met ploeg niet meer mogelijk. In Nederland of Belgie levert dat geen problemen op. De sleepdiensten zijn er goed uitgerust. Dat is hier in Hongarije wel anders.

Gelukkig was de trekker voorzien van een Belgische nummerplaat en verzekerd bij een Belgische maatschappij. Omdat ik aan het ongeluk geen enkele schuld had, heb ik de dienstdoende politieman een professioneel internationaal vrachtwagensleepbedrijf laten regelen. We koppelden de ploeg ter plekke af. Een takelwagen voerde de Fendt af naar een officiële provinciale politieparking waar de verzekeringsmaatschappijen hun procedures kunnen opstarten (een gebruikelijke situatie in Hongarije). Een 20-tons kraan takelde de ploeg op een dieplader voor een ritje naar ons bedrijf. De afstand: slechts 7 kilometer. Het bedrijf werd rond 10 uur in de avond ingeschakeld, omstreeks 4 uur in de morgen draaide de diepladerploeg met kraan achter ons aan ons bedrijf op.Vervangende trekkerHet werd een kort nachtje, want de volgende morgen was het alle hens aan dek om een vervangende trekker te regelen. Dat is in Hongarije niet zo makkelijk. Gelukkig heeft de Claas-importeur een dochteronderneming die onder andere Claas-trekkers verhuurt. Normaal is het onmogelijk, maar men wou voor ons een uitzondering maken en de verhuur onmiddellijk laten ingaan, met afhaling na sluitingstijd vanaf het hoofdkantoor. Cash betaling werkt altijd in deze slechte economie!

Uiteindelijk zijn we die vrijdagavond om 17 uur vertrokken en reden we 250 kilometer dwars door Hongarije naar de Kroatische grens. Daar kregen we om 20 uur een Claas Ares 836 van ruim 200 pk in handen. Normaal brengen ze zo’n trekker met een dieplader, maar dat kon pas tegen de dinsdag en de trekker moest al op zaterdag ploegen.
De moed zakte me wel even in de schoenen bij de gedachte dat het al 9 uur ’s avonds uur was en dat ik met de trekker terug moest. Niet via de autobaan, maar via nationale wegen. Die 250 kilometer met maximaal 45 kilometer per uur...
Uiteindelijk viel dit nog mee. Een overmaat aan Red Bull –playboy (de nieuwste energiedrank wel te verstaan ) en koffie hield de vleugels fris. Ik was tegen kwart over drie in de nacht thuis, mét de Claas Ares.Foto's: Patrick Feliers