Zoektocht naar zaagsel en een klauwbekapper (2)

De klauwbekappers zijn 'snelle schapenscheerders’ die er niet alleen een bloedbad van maken, maar ook drie kreupele koeien achterlaten.Zaagsel in huis voor bijna een jaar, maar de vaars was nog steeds kreupel en kon ieder moment haar kalf krijgen. Het toeval wilde dat een paar dagen later de boerderij-eigenaar gebeld werd door de drukbezette klauwbekapper. Hij kende twee andere klauwbekappers die wel interesse hadden, en of wij akkoord gingen. Liever vandaag dan morgen, was het antwoord. Het werd de volgende morgen. Na het bekappen van de hoogdrachtige vaars, die heel voorzichtig werd opgehangen in de mat, was er tijd voor de andere koeien. Er werd in een moordend tempo gewerkt en deze stemming sloeg over op de koeien, die allemaal bloednerveus waren.BloedbadToen ik na een half uur een kijkje nam, trof ik een bloedbad aan in de silo. De grond rondom de bekapbox was één rode vijver en bloedsporen liepen de silo uit, de grupstal in. Door het spoor te volgen, kwam ik vanzelf bij de slachtoffers die met hangende kop weer op hun plek stonden. Ik had nog nooit eerder klauwbekappers aan het werk gezien, en deed mijn mond al open voor een verontwaardigd protest. Johan die mij zag staan en me natuurlijk al langer kent dan vandaag, duidde met een grimmig gezicht dat ik weg moest gaan. Dierenleed is taboe, dus in tranen ging ik terug naar huis om te doen wat ik mezelf en Johan beloofd had, namelijk volgens Noors gebruik zorgen voor ‘een eigen baksel’ bij de koffie. Stond ik daar wafels te bakken voor de beide heren. Bah!Snelle jongens… maar wel drie kreupelJohan, die ook niet eerder klauwbekappers aan het werk had gezien, had er ook geen goed gevoel bij. Is een beetje bloed normaal, en wanneer is een beetje toch te veel? Hij liet doorschemeren dat het wat hem betrof wel iets rustiger mocht. Onder de koffie en de wafels moesten we aanhoren wat een snelle jongens ze wel niet waren. Het ene na het andere record werd opgedist. Ze vertelden van beroep schapenscheerder te zijn. Omdat er vraag naar was, waren ze het klauwbekappen erbij gaan doen. De oudste van het stel zei: “Het is heel simpel, als u mij niet meer belt, weet ik dat u niet tevreden bent.” Een waarheid als een koe! Wij zullen deze heren inderdaad nooit meer bellen, want later op de dag werd pas echt duidelijk dat van de 12 bekapte koeien er 3 kreupel waren, waarvan één zo erg dat we de veearts erbij moesten halen.Rekening in duplicaatDe veearts stond er hoofdschuddend bij en zei niets te kunnen doen. Hij vertelde dat deze twee mannen slecht bekend stonden in de omgeving. Dit was nou al de zoveelste keer dat zij bij koeien werden geroepen die door deze mannen waren bekapt. Tja, dat hoor je dan allemaal achteraf.
De rekening van de heren deed me overigens de wenkbrauwen fronsen… van verbazing, zo laag dat die was. Beide mannen woonden op ruim 100 kilometer (1,5 uur per rit) van ons vandaan en de rekening bedroeg nog geen €50 aan voorrijkosten. Voor het bekappen rekenden ze €8,50 per koe. Ik heb werkelijk gedacht - lach maar, echt oenig van me - dat ze zelf ook vonden geen eersteklaswerk te hebben afgeleverd, en daarom de rekening hadden aangepast. Tot een week later de andere klauwbekapper dezelfde rekening stuurde!

Ondertussen zijn we ruim twee jaar verder, en komen de veeartsen, die onze buurmannen zijn, twee maal per jaar langs voor het bekappen, zoals te zien op onderstaande foto’s. Het ras NRF (Norsk Rødt Fe) heeft erg goed been- en klauwwerk en spoedgevallen hebben we zelden. In dat geval staan ze binnen twee dagen met bekapbox op de stoep, zonder extra kosten.Fijnste zaagsel ooitIn mijn volgende blog hierover, deel 3, heeft de zaagselman zijn vrachtwagen verkocht… en schenkt het dorp ons een hele lading vuilniszakken gevuld met het fijnste zaagsel ooit.
Foto's: Vera Wijnveen