Vrijheid, blijheid en pacht

Het areaal grijze pacht is afgelopen jaren sterk toegenomen.Organisaties van zowel pachters als verpachters maken zich daar zorgen over. Terecht, want onderhandse, niet geregistreerde overeenkomsten hebben risico’s. Bij een conflict kan een van beide partijen de dupe worden.Er zijn verschillende verklaringen voor dit verschijnsel. Eén is het mestbeleid, dat met name melkveehouders aanzet tot areaaluitbreiding. Een andere is de specialisatie in teelten. Telers zijn hierdoor minder gebonden aan hun eigen grond, en hebben steeds wisselende percelen nodig. Dit leidt tot aanbod én vraag naar grond. Een derde is een verandering in mentaliteit. Moderne ondernemers, pachters en verpachters, hebben flexibiliteit en vrijheid hoog in het vaandel, ze houden niet van gedoe bij de Grondkamer, en willen afspraken precies zo maken als zij zelf willen. Een laatste verklaring is de stagnatie op de grondmarkt bij hoge prijzen. Verkopen lukt niet, dan maar verhuren.Blijkbaar voorziet de overigens nog niet zo lang geleden gemoderniseerde pachtwet niet in de veranderende behoefte van pachters én verpachters. Tijd om die wet opnieuw tegen het licht te houden, dus. Daarbij moeten de vertegenwoordigers van beide partijen niet denken vanuit de oude reflexen, vanuit de tegengestelde belangen die vroeger golden. Ze moeten oog hebben voor de nieuwe behoeftes van deze tijd. Die bestaan samengevat uit vrijheid en blijheid op een basis van veiligheid.