Teler levert extra inspanning voor groei gewassen

Ondanks beregenen staan de uien van Joan Scholtens minder goed dan gewenst. Dankzij veel extra inspanning zijn de gewassen nu aan het groeien.Joan Scholtens zou in een normaal jaar niet tevreden zijn met de stand van de gewassen zoals die nu is, maar gezien de extreme omstandigheden dit voorjaar had het ook niet veel beter gekund. Scholtens Marknesse VOF in Marknesse (Flevoland) teelt op een kleine 200 hectare kleigrond – van zo’n 25% afslibbaar – poot- en consumptieaardappelen, zaaiuien, peen, suikerbieten en graan. Dit voorjaar zijn bijna alle percelen al een of meerdere keren beregend; de installatie heeft alweer 500 uur op de teller staan.De suikerbieten zaaide Scholtens al vroeg, de grond was toen nog redelijk vochtig zodat de meeste bieten goed opkwamen. Op één perceel na waar te weinig planten opkwamen en dat is beregend, zodat de laatste bieten ook kiemden. _{Lees verder onder de foto}Joan Scholtens (33) is akkerbouwer in Marknesse (Flevoland). - Foto: Sytze BakkerKouters van zaaimachine hadden moeite met harde kluitenHet uienland was al harder opgedroogd en is twee keer met de koppensneller voorbewerkt en daarna beregend om de kluiten wat zachter te maken. Vervolgens is het met een sneleg zaaiklaar gemaakt en gezaaid. Het viel Scholtens op dat de kluiten op de drogere gedeelten soms zo hard waren, dat de kouters van de zaaimachine moeite hadden om op diepte te blijven. Na het zaaien rolde Scholtens de uien met een cambridgerol om een goede aansluiting met de ondergrond te bewerkstelligen. Dat leek zo mooi te gaan dat ze meteen alle uienpercelen gedaan hebben. TweewassigheidAchteraf had het volgens de teler toch anders gemoeten. Ondanks het aanrollen, of juist door stevig aandrukken, maar vooral ook door drogend weer, kwamen niet alle uien boven. Daarom zijn de uien alsnog beregend. Zo is tweewassigheid ontstaan en vallen er gaten. Scholtens denkt dat het beter was geweest om de uien direct na het zaaien te beregenen.Ook het aardappelland is met de koppensneller vlak gelegd om het netjes met dierlijke mest te kunnen bemesten. Hierbij is zo ondiep mogelijk gewerkt om de opdrachtigheid van de grond in stand te houden. Om nog een beetje pootcapaciteit te houden, bewerkte Scholtens de grond voor het poten een keer extra voor. En om de grond niet de kans te geven verder uit te drogen, ging Scholtens met de rijenfrees direct achter de pootmachine aan. Omdat het frezen niet hard ging, gemiddeld een kilometer per uur, is in ploegendienst 24 uur per dag doorgereden. Dat leverde in ieder geval stevige ruggen op. Scholtens zag ook percelen waar langer gewacht is met rugopbouw. Daar vallen de ruggen door de droge grond sneller uit elkaar.Vochtsensor in de aardappelenDe aardappelen staan erop en zijn al twee keer beregend met zo’n 18 millimeter per keer. Het idee is om de rug zo goed nat te krijgen. Dat is gunstig voor de knolzetting, zorgt voor een aansluiting met de vochtige ondergrond en er is voorraad voor als de aardappelen echt gaan groeien. Scholtens heeft een weerpaal met een vochtsensor in de aardappelen staan om de vochtvoorziening te kunnen volgen. Daarop was te zien dat het vochtgehalte de laatste dagen met hogere luchtvochtigheid en minder wind oploopt. Voor hem het teken dat de capillaire werking van de grond goed functioneert. De ondernemer besteedt veel aandacht aan bodemkwaliteit, onder andere door altijd te werken met een lage bandenspanning. “Dat komt in zo’n jaar wel naar je toe.”