Te laat, Rabo

De Rabobank is gestopt met het sponsoren van profwielrenners. Te laat. Het kwaad van reputatieschade is al geschied.“Wat zijn de waarden die de coöperatieve Rabobank wil uitstralen?” vroeg vorige week een krant zich af. Een terechte vraag, want Rabo heeft nu van alle kanten kritiek. De huidige renners, die dopingvrij zijn, vinden dat ze de dupe zijn van het verleden. De renners uit het verleden menen dat de Rabo eerder veel strenger had moeten optreden. Men wist het, maar deed er weinig aan.

Met dat gevoel blijven de leden van de Rabo nu zitten. Het vertrouwen is behoorlijk beschaamd. De Rabo was onlangs al direct betrokken bij het Libor-schandaal, waarbij de internationale rente maatstaf werd gemanipuleerd. Ook daar liet de directie het gebeuren en veinsde later van niets te weten.

Hoe kunnen we de Rabo nu nog vertrouwen? Men komt pas in actie wanneer duistere praktijken in de openbaarheid komen. Tot dan is het: hoe stiller, hoe beter. Een hakkelende onzekere directeur Bruggink van de Rabo demonstreerde voor de televisie alleen maar de onmacht van de Rabo-organisatie.

Dat is wat er over is van de Rabo. Een rijke bank, niet omdat men het zo goed doet, maar omdat men nooit dividend heeft uitgekeerd aan de leden. Andere banken doen dat wel aan de aandeelhouders.

Boeren hebben te maken met een bank, die tarieven hanteert, die eerder slechter zijn dan beter dan de andere banken. Een bank, die steeds minder scheutig wordt met het verstrekken van leningen aan boerenbedrijven. Een bank, een Boerenleenbank, die het vertrouwen van de boer had, maar dat steeds meer wankelt.