AkkerbouwAchtergrond

Tante in de kerker voor een trouwfeest

Je zal maar een bedrijf hebben in het buitenland. Alles valt goed te combineren tot zich een groot probleem voordoet in de familie. Dan leer je die familie kennen…

Ik zeg het al langer: als ik alles zou vertellen wat ik meemaak, zou het een lijvig boek worden. Een verhaal met een titel als deze blog doet denken aan een stripverhaal. Strips zijn meestal fantasie en dat is dit verhaal niet. Een familieroman of tragedie is denk ik een beter genre.

Op leeftijd en nog vol gas

Je zult maar met een bedrijf in het buitenland zitten (emigreren staat niet in mijn woordenboek), alles loopt fijn en het is pais en vree, tót er eens iets in de familie gebeurt. De rommelende gebeurtenissen rondom de zwangerschap van mijn vrouw waren al heftig, de daaropvolgende gebeurtenissen zijn nog heftiger.
Na de dood van mijn vader in de zomer van 2008 kwam mijn moeder meermaals richting Hongarije. Ze was er gelukkig met een apart vertrek in ons woonblok en de nabijheid van haar enige zoon met zijn voltallig gezin. Ik was er ook content mee, eerlijk gezegd, want ze was niet te beroerd om het personeel gade te slaan of even snel het stuur van de trekker of telescooplader over te nemen. Ze hield hier ook toezicht op het bedrijf toen wij even naar België waren. We lachten nog dit voorjaar toen ze (met haar 69 lentes jong) stoom gaf op de Manitou alsof ze haar ganse leven niet anders had gedaan.

Met spoed terug naar België

Na het lenteseizoen ging haar gezondheidstoestand plots razendsnel achteruit, vermoedelijk gestuurd door een genetische afwijking langs grootmoeders zijde. Gelukkig bleef de zaak goed onder controle, omdat wij in de buurt waren. Maar ja, hoe dan ook waren we in Hongarije en niet in België. Na een korte opname in een Hongaarse gezondheidsinstelling en een fortuin aan telefoongesprekken met België erna is ze door de Belgische ziekteverzekering gerepatrieerd. Die repatriëring zag ik als een dwingend feit vanwege de bureaucratische wetgeving alhier, die me argwanend maakt. Ik dacht: in België is ze het best af.

Familie handelt erg vreemd

In die laatste gedachte heb ik me dus helemaal vergist. Ik ben goed op de hoogte van het reilen en zeilen van de huidige stijl der levensopvattingen in België, maar nooit kwam ik er mee in aanvaring. Ik had met de achtergebleven familie van mijn moeder goed samengewerkt om haar naar een kliniek bij Gent te repatriëren. In die regio woont moeders familie, die ook de directe contacten onderhoudt met de dokter ter plaatse. Juist dat laatste had ik beter niet gedaan. Ik zie nu in wat er allemaal mis kan gaan als je zaken rondom de gezondheidstoestand van je moeder moet regelen vanuit het buitenland.

Contact met moeder afgesneden

Zodra moeder gerepatrieerd was, werd alle contact met ons om een onverklaarbare reden afgesneden. Ik merkte dat alle betrokkenen op afstand (ik en vrienden van mijn moeder) met leugens werden overspoeld. Het ging zelfs zo ver dat mijn moeder van iedere mogelijke bezoeker werd afgeschermd. Vreemd genoeg dook plots al een bevriende notaris op van de Belgische familie. Nog vreemder is dat het doktersgeheim al tegen mij word ingezet. Zo zie je maar, als je niet oplet terwijl je in het buitenland zit, word je berooid in Belgie. Ik krijg vaak te horen dat we als Belgen en Nederlanders in Hongarije beroofd worden, het blijkt dus ook andersom even snel een realiteit te zijn.

Huwelijk moest vol schone schijn

Om diverse zeer zwaarwegende redenen konden we niet op stel en sprong afreizen naar België. Afgelopen maandag werd me pas duidelijk wat de reden was voor alle geheimzinnigheid rond mijn moeder.
In België worden kinderen gepushed naar het ideaal waaraan ze moeten gaan voldoen. Studie, sport,werk, alles moet daarvoor wijken, al moet men tegenwoordig daarvoor over lijken gaan. Dat dit nu nog de reden is van het afschermen, nee zeg maar wegwerken van mijn moeder, doet mij huiveren.

Ziekelijke tante mocht feest niet verstoren

Het laatste nichtje van mij trouwde vorige week. Het is zo’n opgeklopt gevalletje dat ’assistentie familierecht aan een welbepaalde vlaamse Universiteit’ op haar visitekaartje heeft staan. Een tante in de kliniek met dan nog een vermoedelijke genetische familie-afwijking is dan geen goed verhaal op een ’opgeklopt’ trouwfeest. Daarom moest iedereen en alles rondom tante in de vergeetput. Wat men toch allemaal niet doet in overbetutteld België, waar straatvoetballertjes al op het WK worden gewaand…

Doordat je in het buitenland bent met een heel andere cultuur, zie je de wereld en zeker de wereld waar je vandaan komt met heel andere ogen. Ik zie nu dat de West-Europese samenleving steunt op fantasievoorstellingen en sprookjes. Maar de werkelijkheid is geheel anders.

Beheer
WP Admin