Boerenblog

Ik ben aan het tanden poetsen. Buiten. Het is donker. Nou ja, bijna. De sneeuw glinstert om mij heen in het licht van de volle maan.

De varkenshouderij wint aan imago, al gaat het met kleine stapjes. De BIG Challenge was het eerste lichtpuntje afgelopen week, het Europese castratiedossier het tweede. Nu de vergoeding bij enten nog.

Een topoogst, maar op veel plekken in Australië komt die er dit jaar niet af. Loonwerkers kunnen het werk namelijk niet aan.

Vaarwel Agrarisch Dagblad. Je hebt je dienst gedaan. Als dappere krant begon je 25 jaar geleden. Nu sterft je naam uit samen met het geheugen van de lezers.

De tarwe in Australië is met veel kunst- en vliegwerk in de silo’s gekomen. Maar vocht is een probleem, zeker met dat Nederlandse – natte– weer dat er nu heerst.

Helaas, sinds vandaag ben ik officieel erkend om tuberculose-testen te mogen uitvoeren. Dat is geen eer en ook geen feest.

Op het ministerie van ELI (even wennen) werken twee ambtenaren die niets anders doen dan de vragen van de Partij voor de Dieren (PvdD) beantwoorden.

Over het algemeen is Noorwegen het land van de rust! Ta det med ro! was het eerste wat we leerden: doe maar rustig aan. Maar als het gaat om afkalven, dan is het een ander verhaal.

’Zie je nou wel!” zegt Wijnand terwijl er stoomwolkjes uit zijn neus komen. ”Ik heb altijd al gezegd dat het helemaal niet waar is en ik merk er ook héél weinig van.” Tegelijk met hem komt er een stroom kou de keuken binnen.

Het is dinsdag. Marktdag. Ik zit in het gezelligste restaurant van Ludus. Waar ze in plaats van de standaard Roemeense plastic stoelen, plavuizen en TL-balken zowaar houten meubels, vloerbedekking en sfeerverlichting hebben. En zelfs een kinderstoeltje!