Sterke New Holland T7 HD is zuinig in gebruik

CNH brengt met de New Holland T7 HD, de Case IH Optum en de Steyr Terrus drie technisch vrijwel identieke trekkers op de markt. Des te meer reden om na de Optum 300 CVX de T7 HD onder de loep te nemen.Eerder testte vakblad Trekker al de Optum, die meetgegevens gaan dus ook op voor deze T7 HD. Maar buiten kleur en ontwerp zijn die er wel degelijk verschillen. New Holland had bij het ontwerpen van deze dikke T7’s wat minder lef dan zustermerk Case IH. Maar het Blue Power-pakket op onze testtrekker maakt veel goed. Tel zo’n € 7.000 extra neer en de T7 HD verandert van een muurbloempje in een chique trekker met metallicblauwe lak, zilvergrijze velgen en lederen interieurdetails.De New Holland T7.315 HD AutoCommand - Foto: Matthijs VerhagenVerbruik is sterk puntDe 6,7 liter FPT-motor voldoet zonder uitlaatgasrecirculatie (EGR) aan de Fase IV-normen, en levert topprestaties aan de aftakas: 206 kW (280 pk) op nominaal toerental en zelfs 220 kW (299 pk) maximaal. Super cijfers, zéker omdat de trekker geen boost heeft. Dit vermogen is er dus altijd, ook bij puur trekwerk. Een bijkomend sterk punt is het verbruik. Of het nu de 214 g/kWh bij maximaal aftakasvermogen of de 247 g/kWh bij het (zeer nette) trekvermogen van 191 kW is, de T7315 HD hoort bij de zuinigste trekkers die Trekker ooit heeft getest. De Powermix-metingen bevestigen dat: 249 g/kWh (+23 g/kWh AdBlue) is bijna 14% lager in verbruik dan gemiddeld. Ook tijdens transportwerk is de NH bij 40 km/u zo’n 11,3% zuiniger en bij 50 km/u nog altijd 8,3%.Verschil zit in bedieningUiteraard heeft ook deze T7 de eigen CNH-cvt aan boord met vier automatisch geschakelde rijbereiken vooruit en twee achteruit. Maar juist in de bediening zitten uitgesproken verschillen met de Optum. In plaats van een gedeeld handgas heeft de New Holland naast de rijhendel een draaiknop voor de toerenbegrenzing, ofwel de motordrukking bij aftakaswerk. Voor de bediening heeft Case IH de verschuifbare stick die blijft staan als de chauffeur hem loslaat; New Holland heeft een multifunctionele joystick die altijd in de middenstand terugveert.
Prima, rustige werkplek. Fraai zijn de lederen details, die op het stuurwiel ook nog eens lekker wat grip bieden. De chauffeur bereikt de cabine via zes volwaardige traptredes; de halve onderste trede is nu weg. Anders dan de Optum, die de rechter A-stijl gebruikt om informatie te delen, heeft de T7 juist een dashboard achter het stuurwiel. Het bereik van de ruitenwisser is wel beperkt. De met leer beklede Grammer-stoel kon ons niet overtuigen en raakte defect tijdens de test. - Foto's: Stefan TovornikDe T7 heeft een dashboard achter het (lederen!) stuurwiel. De omkeerhendel onder het stuur werkt prima in combinatie met de geïntegreerde (automatische) handrem.De bijrijdersstoel is niet geschikt als schrijftafel. Afsluitbare opbergmogelijkheden zijn niet dik gezaaid in de cabine.Voordeel: de chauffeur kan drie cruise-snelheden opslaan en kiezen (in de test mocht de trekker de ingestelde snelheid overigens iets strakker aanhouden). Daarnaast zijn rijhendel en rijpedaal gemakkelijk afwisselend door elkaar te gebruiken. Niet echt veilig: de trekker trekt in rijhendelmodus meteen weer op, nadat de chauffeur hem op de remmen heeft stilgezet.Rijhendel veert terug in middenstandVeel chauffeurs vinden het een genot om met de verschuifbare stick van Case te rijden. Maar een minstens zo grote groep ziet juist de voordelen van een rijhendel die altijd terugveert in de middenstand. Daar hoort het kris-kras door elkaar gebruiken van rijhendel en rijpedaal net zo bij als het opslaan en activeren van de cruise-snelheden.Bekend werk. De multi-hendel bevalt goed, met een aparte knop voor het automatisch stuursysteem én knoppen voor het bedienen van een tweede hydrauliekventiel. De IntelliView IV-terminal biedt veel, maar er is nog altijd wat complex om in te stellen. Het opstaande paneel rechts met de druktoetsen is overzichtelijk, beter dan de losse knoppen in de Case IH. Maar de chauffeur kan niet alle werklampen ineens schakelen.Over snelheden gesproken, op de aftakas heeft de chauffeur maximale keuze. Voor 1000 en 1000E, achter 540, 540E, 1000 en 1000E. Hier kunnen sommige concurrenten een voorbeeld aan nemen. Standaard pompt de axiaalpomp van de T7.315 HD 165 l/min. Mager, maar wie wil kan de grotere pomp van 223 l/min bestellen. Voor achterop zijn maximaal vijf ventielen plus een LS-aansluiting verkrijgbaar en voorop drie. Kritiek op de bediening blijft: de flippers in de armconsole springen na afloop niet terug in neutraal als het ventiel is ingesteld op tijd. Bovendien kan een chauffeur niet selecteren welk ventiel hij extern op het spatbord bedient; dat is nog altijd één vast ventiel.
Met 9,5 ton hefvermogen tilt de T7.315 probleemloos de zwaarste werktuigen.De gebruiker kan op de HD kiezen voor maximaal vijf ventielen achterop. Eén vast ventiel (het derde) is extern te bedienen. De standaard pomp houdt niet over, maar tegen een beperkte meerprijs kiest de gebruiker voor de grote 223 l/min-pomp.In hefvermogen doet de T7.315 niet snel onder voor een ander. Meer dan 4 ton constant hefvermogen op de fronthef en 9,5 ton achter zijn nooit een beperking; je kunt er alles aanhangen. De zijstabilisatie van de hef was op onze testtrekker nog mechanisch. Is binnenkort ook hydraulisch af fabriek te krijgen. Het openen en sluiten van de vanghaken beviel ons niet zo. Ook moet de chauffeur sommige dingen maar net weten, zoals hoe hij op de fronthef de zweefstand activeert. Of dat bij gebruik van de trekkrachtregeling de hefhoogte-indicatie alleen nog op de terminal functioneert en niet meer op het dashboard. Anders dan de Optum, waar de info op de rechter A-stijl prijkt, heeft de T7 een dashboard achter het stuurwiel.Stoel met eigen wilDe cabine is prima. Het geluidsniveau van 76 dB(A) is geen record, maar goed in orde. Ook lof voor de lederen details, zoals op het stuurwiel, dat lekker in de hand ligt. De chauffeur bereikt de cabine via zes degelijke traptredes. De halve onderste trede is nu weg. ‘Autocomfort’ heet de standaard aanwezige Grammer-stoel. Feitelijk een Maximo Evolution Active. Deze werd tijdens de test echter vervangen vanwege een kapot veermechanisme. Dat kan gebeuren.
De automatische gewichtsinstelling geeft meer zorgen. Is de stoel langer dan 8 seconden leeg, dan denkt de stoel dat een andere chauffeur is ingestapt en gaat hij opnieuw het gewicht instellen. Dat neemt tot 2,5 minuut in beslag. Pas daarná is de hoogte zelf in te stellen, wat weer gedaan moet zijn voordat de bestuurder wegrijdt. Is de chauffeur mest aan het rijden en stapt hij telkens uit om de slang aan te koppelen, dan duurt het instellen van de stoel bijna langer dan het uitrijden zelf. Niet echt praktisch. De T7HD kreeg een nieuwe geveerde en geremde vooras. De voorasvering heeft de cilinders nu aan de buitenzijde. De chauffeur kan kiezen uit drie niveau’s van demping. In combinatie met de standaard cabinevering levert die goed werk, maar er zit nog rek in het comfort. De fronthef tilt meer dan 4,5 ton en heeft voldoende hefweg.Voor- en nadelenGenoeg over de stoel. De multi-hendel is in elk geval stukken beter. Ook beter dan de multicontroller in de Optum. Niet alleen heeft de joystick in de NH een aparte knop voor het automatisch stuursysteem én knoppen voor het bedienen van een tweede hydrauliekventiel – ook zijn alle knopjes beter te onderscheiden. Helaas ontbreekt ook op deze T7 de optie om knoppen toe te wijzen aan Isobus-functies. Sommige testchauffeurs vonden de hendel bij Case IH prettiger in de hand liggen. Anderzijds is het rechtopstaande paneeltje met 25 drukknoppen (rechts bij New Holland) juist weer overzichtelijker dan de losse knoppen bij Case IH.Een grote klep, maar ook inhoud! De 6,7 liter FPT-zescilinder is natuurlijk geen onbekende. Hij loop rustig, is sterk en zéér zuinig. De New Holland deelt de techniek met de Optum en zet bijna een zuinigheidsrecord in onze test.Overzicht is ook een thema bij de IntelliView IV-terminal. Positief is dat de chauffeur de tabbladen nu zelf een naam kan geven. Toch blijft het met de vele opties en velden die er zijn (telkens meer dan 170) complex om alles in te stellen. Hetzelfde geldt ook voor het kopakkermanagement, HTS. De mogelijkheden zijn bijna onbegrensd. Maar dat het systeem weer andere tijd- en literinstellingen gebruikt dan die in de terminal staan, is onlogisch. En de instellingen van de hef zijn op de terminal alleen in te stellen als een soort geheugensteun, want de daadwerkelijke instellingen moet de chauffeur zelf doen met de knoppen.Elk een eigen doelgroepNatuurlijk kunnen de drie zustermerken uit de CNH-stal hun afkomst niet verloochenen. Maar wat betreft techniek zitten ze allemaal op gelijk niveau. Toch zal elk merk zijn eigen doelgroep aanspreken. Of het nu gaat om het merk en de kleur, of vanwege de verschillende benaderingen in bediening.