Maatlat om mee te slaan

Het is Brabant menens met de verduurzaming van de intensieve veehouderij. Brabantse boeren gaan dit merken, de komende jaren. Ze moeten aan de slag met hun omgeving, goedschiks of kwaadschiks. Het doel is: 'community farming', ofwel maatschappelijk geaccepteerde veehouderij.Straks zijn er niet meer dan een paar veebedrijven per dorp, die voedsel produceren en het landschap beheren in samenspraak met hun buren. Zo schetsten de deelnemers aan de conferentie waar een akkoord hierover werd gesloten, twee weken geleden, hun bijna idyllische toekomstplaatje.Vraag is of dit werkelijkheid wordt. Toetssteen voor alle bedrijven wordt een nieuw soort maatlat, de Brabantse Zorgvuldigheidsscore Veehouderij. Werd dit aanvankelijk gepresenteerd als een manier om duurzame bedrijven ontwikkelingsruimte te bieden, het krijgt nu ook de gedaante van een stok om 'achterblijvers' mee te slaan. Tot 2020 worden de normen stapsgewijs verhoogd, waarna bedrijven die niet mee willen of kunnen, onder druk gezet worden door rijk, retail en provincie.De maatlat moet alle moeilijke thema's in zich verenigen; van gezondheid tot dierenwelzijn, milieu en natuur. Dat is een bijna onmogelijke opgave. Zijn al die verschillende en soms tegenstrijdige belangen in één getal uit te drukken? Het is begrijpelijk dat de provincie vaart wil maken met het oplossen van een maatschappelijk probleem. Maar er wordt nu bij voorbaat wel erg veel gewicht toegekend aan zo'n ingewikkeld concept.