Lage prijzen, boeren zeggen niks

De prijzen zijn laag en dat is balen. Elke dag moet er geld bij, maar niemand klaagt over slapeloze nachten. Hoe zit dat?Om maar met de deur in huis te vallen: het gaat beroerd in de landbouw. Dat wist u zelf natuurlijk ook al wel. Prijzen zijn akelig laag en dat zijn ze al een hele tijd. Het NOS-Journaal besteedde er zelfs zendtijd aan. Want was het geval? De varkenscyclus was verdwenen. Nou ja, niet helemaal. Maar het dal duurde nu wel erg lang.

Boeren die ik er via de mail over ‘spreek’, geven allemaal aan dat het begint te wringen met die lage prijzen. Maar wat er dan wringt, zeggen ze niet. Is de lol van het werk er af? Moeten de kinderen van voetbal of ballet? Weigert het bankpasje bij de kassa van de supermarkt? Moet het nieuwe bankstel maar weer een paar jaar wachten?

Vrijwel overal waar ik kom, wordt de narigheid weggeredeneerd. ‘Nee hoor, het valt allemaal wel mee.’ ‘We gaan gewoon door, je kunt er toch niks aan doen.’ ‘De crisis is de jaren dertig , die was pas erg.’ En ga zo maar door. Dat zal wel. Maar hoe zit het met de gevoelens? Met de zorgen, de slapeloosheid, de irritaties, de boosheid en de frustratie? Daar hoor ik niets over. Is dat zogenaamde boerennuchterheid of wil niemand zich laten kennen?