Gezinsbedrijf rots in de branding? (7)

Dat bestaat. Maar dan wel één met een ondernemende boer, die durft te investeren en de kostprijs laag weet te houden.Zo zie ik het voor me: tachtig tot honderd koeien. Een meelevende vrouw, die naar eigen keus thuis of buitenshuis werkt. Het liefst buitenshuis, want dan komt de wereld van buiten een beetje meer binnen. De blik wordt verruimd. Het gesprek aan de keukentafel gaat niet alleen over het bedrijf, maar ook over de maatschappelijke ontwikkelingen.

Bovendien is de vrouw onafhankelijk. Dat is ook wat waard. En ze is wellicht aantrekkelijker. Want verveelt het niet, boer en boerin, samen in bed, samen er uit, samen aan het werk en altijd elkaar zien in hetzelfde kloffie? Is het niet veel aantrekkelijker dat de boerin keurig gekapt en gekleed naar haar werk gaat en terugkomt? Het oog van de boer wil ook wat en hij zal zich er op aanpassen.

Dan het werk op de boerderij. De koeien worden gemolken door één of meer robots, afhankelijk van het aantal koeien. De kinderen krijgen een goede opleiding en gaan dan bij voorkeur een poos elders werken. Om te proeven wat de wereld biedt. Als ze echt voelen voor het boer-zijn steken ze in hun vrije tijd de handen uit de mouwen. Ze kunnen later besluiten op ze willen opvolgen.

Het landwerk wordt grotendeels gedaan door de loonwerker. De boer is meer de organisator van het werk. Hij zorgt er voor dat alles op rolletjes loopt.

Zo'n gezinsbedrijf zie ik als een rots in de branding. Sterker nog, ik denk dat er steeds meer van dit soort bedrijven zullen komen en overleven.