En de boer, hij ploetert voort

Of is dat niet zo? Is boer-zijn een verslaving? Het lijkt er op. Waarom zouden ze anders zo veelvuldig doorwerken als ze de 65 gepasseerd zijn?Een raadsel. We staan bekend omdat we altijd klagen. Gaat het goed, dan klagen we omdat het wel vlug weer minder zal worden. Gaat het slecht, dan klagen we gewoon door. We klagen dus altijd. U kent ze wel. Met Sombermans Holman in de voorhoede.

Je zou zeggen dat boeren dan blij zijn dat ze kunnen stoppen als ze 65 zijn. Genieten van een nieuw leven. Rentenieren noemde je dat vroeger. Zoals overal in de maatschappij. De loonslaven lopen te hoop nu de dreiging er is dat men over twintig jaar tot zijn 67ste moet werken. Dat schijnt een ramp te zijn.

Niet voor de boer. Uit cijfers blijkt dat velen vrolijk doorwerken na hun 65ste. Een belangrijk percentage is nog gewoon bedrijfshoofd. Anderen werken dertig tot veertig uur bij hun opvolger. Soms tot wederzijds genoegen, soms alleen tot genoegen van de oud-boer.

Hoe verklaar je dit verschijnsel? Om het geld hoeft het niet meer. Een ieder krijgt AOW en het bedrijf brengt bij verkoop ook nog het nodige op. De oudere boer werkt dus gewoon uit vrije wil. Waarom? Wellicht omdat hij het op de boerderij prima naar zijn zin heeft. Boer-zijn is een roeping en die houdt je je hele leven.

Misschien echter ook wel omdat de boer de creativiteit mist om het laatste deel van zijn leven een andere inhoud te geven. Gepensioneerden gaan reizen, fietsen, bridgen, golfen, tuinieren en noem maar op. Een heel nieuw leven. Boeren, die maar doorgaan na hun 65ste missen dat. Vraagje: is dat armoede of rijkdom? En dan denk ik niet aan geld.