Columns

Zo’n 25 jaar geleden leerde ik in de brugklas voor het eerst de woorden propaganda en Staatstelevisie. Het werd door de docent uitgelegd als het bewust verspreiden van eenzijdige informatie en het misleiden van de publieke opinie. Maar ik werd gerustgesteld. Dit soort praktijken gebeurde alleen ver van ons vandaan in dictaturen en communistische landen.

Meer welzijn in de varkensstal vraagt snel om kaders.

Carolien Hendrikx verbaast zich continu dat mensen die nog nooit met varkens hebben gewerkt, wel denken te weten wat een varken nodig heeft.

Eind november waren we naar Engeland om de najaarsconferentie van Nuffield UK te bezoeken. We wilden als bestuur inspiratie opdoen. Terug naar huis verdiepte ik me in het convenant dierwaardige veehouderij.

Tot ruim tien jaar geleden kon er nog vlot een antibioticakuur ingezet worden om infecties de kop in te drukken. Tegenwoordig ligt de nadruk op preventie, we willen zo goed mogelijk voorkomen dat dieren ziek worden en zo min mogelijk antibiotica gebruiken.

Zelfredzame zeug vraagt ook goede verzorging.

Zeugenhouders moeten nog een jaar wachten op de winst. Dit is natuurlijk geen mooie titel om mee te beginnen, maar ook wij hebben zeugenbedrijven en ik wil altijd realistisch zijn.

Het zijn nog steeds roerige tijden in de varkenshouderij. Tekort is op dit moment het toverwoord in hele wereld, dus ook in de varkenshouderij.

Knikruggen; het lijkt voor mijn idee soms met vlagen her en der de kop op te steken, om ze vervolgens weer een tijdje nergens waar te nemen. Maar hoe zat het ook alweer?

Porcine reproductive and respiratory syndrome (PRRS) houdt de varkenssector al dertig jaar in zijn greep en kost handen vol geld. Een infectie kost gemiddeld € 126 per zeug, is jaren geleden al becijferd.