Christien had een romantisch beeld bij het buiten zijn samen met haar man. De werkelijkheid bleek een stuk weerbarstiger. – Foto’s: Hans Banus BoerenlevenAchtergrond

Boerin Christien: ‘Boerderij draait door, me-time blijft een uitdaging’

Christien en haar man staan voor ingrijpende keuzes. Dat vreet energie. Ze probeert ’s avonds wat tijd voor zichzelf te hebben.

Ze groeide op in Nieuw-Weerdinge, een klein dorp tien kilometer van haar huidige woonplaats. “We keken uit op boerenland, ik zag de boeren aan het werk en wilde op een boerderij wonen. Ik had er een heerlijk romantisch beeld bij van veel buiten zijn samen met mijn man. De werkelijkheid bleek een stuk weerbarstiger. In het begin was ik vooral in de keuken bezig. Koffie zetten en eten koken voor op het land. De keukentafel is bij ons de spil van het bedrijf waar alles samenkomt; dat is best een uitdaging met zo’n innovatieve boer als Jaap. En dan lees of hoor ik verhalen van boerinnen die alles lijken te kunnen. Ze combineren het bedrijf met hun gezin en hebben er soms ook nog een baan bij. Hoe doen ze dat? Ik durf eerlijk te zeggen dat het hier zo makkelijk niet gaat.”

Burn-out

Toen ze op de boerderij kwam wonen, werkte Christien nog in het basisonderwijs. “Ik was begin 30, werd snel moeder, had een baan, werkte op het bedrijf en om een lang verhaal kort te maken: ik kreeg een burn-out. Het duurde lang om te herstellen, want de werksfeer op een agrarisch bedrijf is ‘doorgaan’. Het werk moet verder, het moet, het kan niet anders. Ik worstelde om me daar staande in te houden.” In 2021 volgde ze een jaarprogramma met een groep boerinnen begeleid door twee agri-coaches. “Het ging toen niet zo goed met mij. Ik voelde me leeg en wilde graag bloeien. In de drukte op de boerderij voelde ik hier toen geen ruimte voor. Ik heb tijdens dat programma geleerd om echt stil te staan. Bij mezelf te komen. Ik vroeg me af: waar word ik zelf eigenlijk enthousiast van? Waar gaat mijn vuurtje van branden? Ik was vergeten dat ik blij word van groei, inspiratie, liefde, aandacht en avontuur. Van daaruit ga ik nu verder. Ik ontdekte dat het coachen van kinderen bij mij past. Dus ga ik daar na de zomer een opleiding voor volgen. Ik krijg er energie van om te bedenken hoe ik het op de boerderij kan inpassen.”

Biologisch blijkt niet rendabel

Wat intussen niet veranderde, is dat de boerderij in kwestie gewoon doordraait. Dat combineren met zogeheten me-time, blijft een uitdaging. “Daarom kocht ik een grote kalender waar ik met een blokje mijn eigen tijd op aangeef. Momenteel is dat na 9 uur ’s avonds. Dan liggen de kinderen op bed en doe ik iets voor mezelf.” Eind goed al goed, zou je zeggen, maar dat is te kort door de bocht. Terwijl Christien probeert ruimte te creëren voor haar ideeën op de boerderij, staan ze voor ingrijpende keuzes voor de biologische tak van het bedrijf. En dat kost veel energie. “We schakelden zes jaar geleden om naar biologisch, maar het blijkt niet rendabel genoeg. De contractprijzen gaan niet omhoog terwijl alles duurder wordt. Zaaizaad, pootgoed, diesel, de monteur en personeel. Als je biologisch werkt, heb je veel personeel nodig. Als ik in de verte al die mensen zie, dan zie ik ook onze portemonnee leeg stromen.”

Hoe kan het dat we alles doen wat iedereen wil met groen, bio en duurzaam, en dat onze werkelijkheid dan toch zo moeizaam is?

Ze schiet vol en zegt dan: “Jaap werkt 80 tot 100 uur in de week maar het lóónt gewoon niet. Vorig jaar kregen we nog geen 50 cent per kilo boontjes. Dat kan gewoon niet uit. Ik denk dat de consument best drie cent meer wil betalen, het probleem zit eerder in de houding van de tussenhandel en de supermarkt. Misschien dat we met ons bedrijf weer terug moeten naar gangbaar; die gedachte frustreert me mateloos. Hoe kan het dat we alles doen wat iedereen wil met groen, bio en duurzaam, en dat onze werkelijkheid dan toch zo moeizaam is? Waarom zijn die opbrengstprijzen niet hoger? Rijk worden is helemaal niet ons doel, een financieel gezonde bedrijfsvoering wel.”

Geen klaagboerin

Ze wil nadrukkelijk geen klaagboerin zijn. Liever legt ze uit wat er aan de hand is om te zorgen voor meer bewustwording bij consumenten, bedrijven en de politiek. “Ik ben zoekende naar de juiste toon zodat mensen nieuwsgierig worden naar wat er speelt. Hopelijk haken ze dan ergens aan zodat het bioboeren op zandgrond toekomst heeft. Het is nodig om uit het negatieve beeld te komen en ook uit het romantische beeld overigens. Daarvoor probeer ik overal waar ik mensen ontmoet verbinding te maken. Dat is niet echt werk, maar ik denk dat het belangrijk is voor de hele sector. Boerinnen zijn van nature beter in verbinden dan boeren. Mijn wens is daarom om samen met andere boerinnen op te trekken. Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.”

Reacties

  1. De 10 grootste bedrijven (Nestle, unilever enz) leveren 90% van het door consumenten gekochte voedsel. Deze zeer invloedrijke jongens willen helemaal geen biologisch want zij verdienen niks aan bloemkooltje , prei, appeltje, karbonaatje en biefstuk. Die willen subsidie om voedsel kunstmatig “op te waarderen”. En ex politici zien een pluche zetel in de RvC bij zo’n multinational wel zitten. Laat dat bioboertje maar stikken.

  2. Het is ook niet de consument zn schuld het is de tussenhandel die het verdienmodel beheerst ,het is ondenkbaar dat de bioboer ooit aan winst maken toekomt ,heb het zelf 25 jaar mogen ervaren nou het was n rollercooster.

  3. Eerlijk verhaal zoveel werk en kosten.., en dan een consument die groen is met de mond maar niet met de portemonnee.

Beheer
WP Admin