Boeren met optimisme

Al die collega's, die steen en been klagen. Ik word er soms kotsmisselijk van.Wat een verademing om dan te lezen dat een jonge boer zich instelt op een kostprijs van de melk van 32 cent.

Het is Arno Groenewegen, die boert in Noord Holland. Hij is net een nieuw bedrijf begonnen, vandaar de reportage. Met een duidelijke doelstelling: melken voor een kostprijs van 32 cent. Hij stelt dat met zo'n melkprijs goed geleefd kan worden. Bovendien is het de prijs, die zowel de Rabobank als Wantenaar van FrieslandCampina noemen als toekomstige opbrengstprijs.

Arno wil naar 120 koeien groeien en runt het bedrijf alleen. Zijn vrouw werkt buitenshuis. Twee robots melken en verder besteedt hij een deel van het werk uit. Kortom, hij wil het leuk houden. Zo zegt hij.

Maar wel bij de blijvers behoren. Hij wil zo boeren dat hij bij de beste 50 procent van de boeren zit. Daarom houdt hij de kengetallen goed in de gaten.

Het is een feest een dergelijke jonge boer over zijn plannen te horen vertellen. Dat motiveert. Dit in tegenstelling tot de klagers onder ons. U weet wie ik bedoel. Die collega's praten familie en andere boeren de put in. Zorgen er voor dat de maatschappij een beeld krijgt van immer klagende boeren, die zich laven aan de subsidiestromen uit Brussel. En nog altijd ontevreden zijn.

Die vermoedelijk ook geen opvolgers hebben. Want welke zoon of dochter zou boer willen worden op een bedrijf, waar de ouders continu klagen?