1960: zeugen op behoefte voeren

De foto uit 1960 toont het begin van een grote verandering in de varkenshouderij. Tot dan toe liepen varkens als het even kon buiten. Weidegang behoorde zelfs tot de standaardadviezen.Het beste was om regelmatig een verse weide met jong gras te geven. Waar dat lukte, was bijvoederen de eerste drie maanden van de dracht niet nodig, zo meldde De Landbouwgids uit die tijd. Maar de trend om varkens volledig op stal te houden was al ingezet en dat betekende extra aandacht voor de voeding. Drachtige zeugen dienden vooral veel koolhydraten te krijgen afkomstig uit knollen, granen en wortelgewassen. Zogende varkens kregen veel graanmeel om de energiebehoefte te dekken. Op deze foto staan zeugen en jongvee onder één dak op de deel. De zeugen werden voor het voeren vastgezet. Zo kon op behoefte gevoerd worden. Na het eten ging de plank erachter weer weg. - Foto: MissetOp bedrijven die veel rogge voerden, moest een kwart van het graanmeel echter wel uit haver bestaan. Het graanmeel moest men liefst vermengen met ondermelk. Bieten mochten fijngesneden en rauw gegeven worden, aardappelen dienden eerst gestoomd te worden. Verder adviseerden voorlichters om ook afval van de maalderij te geven en … daar is het weer … elke dag een portie groenvoer. In de wei was apart voeren niet noodzakelijk, zeugen hadden de ruimte en scharrelden zelf bij elkaar wat ze nodig hadden. Op stal was apart voeren wel nodig, om te voorkomen dat dominante zeugen de slobber van anderen opvraten. Dit artikel is te lezen in Boerderij 40 van dinsdag 4 juli en is onderdeel van de rubriek Zo ging het toen.