Zeven jaar zeker van subsidie

“Boeren betalen de rekening van de Europese crisis”, mopperde mijn buurman. “Onze toeslagen uit Brussel zijn een recht. Dat recht bouwen ze nu langzaam af. Er verdwijnt een stukje zekerheid onder ons inkomen”.Hij kijkt boos en verongelijkt. Logisch. Als je er van uit gaat dat de subsidie voor boeren een eeuwig recht is, wordt je niet vrolijk van het landbouwbeleid tot 2020.
Ik sta er wat anders in. Een voortdurende subsidie uit Brussel is onhoudbaar. Hoe kun je het verdedigen in tijden van crisis en armoede dat bijvoorbeeld veehouders met een paar miljoen kilo melk zo rond de 70.000 euro subsidie per jaar bijgeschreven krijgen op hun rekening? Daar kunnen zeven bijstandsmoeders van leven.
“Zet die maar aan het werk”, zegt buurman. Op mijn vraag waar dan werk is, antwoordt hij: ”Iedereen die wil werken kan wel werk krijgen."
Ik ga de discussie niet aan. Als in Spanje 60 procent van de jongeren geen werk heeft, dan moet je Europees gezien daar wat aan doen. In Nederland is dat 10 procent. Het laatste jaar is dat verdubbeld en de stijging zet door. Kun je dan blijven verdedigen dat boeren recht hebben op forse subsidies, terwijl er te weinig geld is om stille armoede te bestrijden? Ik denk het niet.
Daarom kan ik mij wel vinden in het nieuwe landbouwbeleid. Wij krijgen tot 2020 de tijd om ons in te stellen op een rendabele landbouw. Een bedrijf op te zetten dat verder kan zonder subsidie uit Brussel.
Ook de aanpak vind ik goed. Alleen actieve boeren krijgen de subsidies. Vliegvelden enzovoorts niet meer. Jonge boeren krijgen een plus op de directe betaling van de toeslagen. Erg grote bedrijven worden afgetopt wat de uitbetaling betreft.
Kortom, ik kan prima leven met de zekerheid van de subsidie voor de komende zeven jaar. In die tijd moet vooral Hans er voor zorgen dat ons bedrijf ook zonder toeslagen een goed inkomen oplevert. En dat vindt hij volkomen normaal.