Zeuren is opkomen voor jezelf

Vrouwen zeuren. Dat is zo. Maar weet u ook waaróm ze dat doen?Een goede vriend van mij is dol op vrouwen. Ze hebben volgens hem maar één echt nadeel, hij vindt dat vrouwen zo vreselijk kunnen zeuren. Bij een vrouw is een mug in no time een olifant.

Hij is niet de enige man die dat vindt. Psychologe en columniste Annette Heffels komt het in haar praktijk vaak tegen: partners hebben bijvoorbeeld steeds ruzie en één van de redenen is dat zij ‘zo vreselijk zeurt’. Net als hij denkt dat de ruzie over is, begint zij weer. Dat hoeft niet meteen dezelfde dag te zijn, nee hoor. Er kunnen dagen overheen gaan voor ze een piepklein feitje weer oprakelt. Hij is het voorval allang weer vergeten en dat wakkert haar woede juist weer aan: jij vergeet ook altijd álles!

Hier moest ik aan denken toen ik een brief kreeg van een vrouw die het leven op een boerderij niet eenvoudig vindt. Haar man is een schat, daar ligt het niet aan. Maar ze had niet gedacht dat er zóveel aandacht uit zou gaan naar de koeien. Ze had ook niet gedacht dat er door haar omgeving automatisch wat van haar verwacht werd, namelijk dat ze mee zou werken.

Het blijkt schipperen: de mooie kanten van een boerderij zijn voor haar meteen ook de nadelen. De vrijheid is tegelijkertijd ook een soort gevangenschap. Ze hebben het er vaak over, haar man en zij. En steeds geeft hij haar gelijk: er is meer in het leven dan de boerderij. Hij zal meer aandacht aan zijn vrouw en zijn gezin schenken.

Maar ja, toen bleek er een pink uitgebroken en die moest natuurlijk eerst gevangen. En toen moest er ook een koe kalven...Enfin, al doende vergat hij het gesprek. Tot zij weer begon...
Je kunt dat zeuren noemen. Maar zelf zie ik het vooral als opkomen voor jezelf. Want wie begint er ergens over als je het zelf niet doet?