‘We moeten zo open mogelijk communiceren’

De burger nog meer meenemen in waar de landbouw voor staat. Dat wil de aanstaande melkveehouderijvoorman van LTO, Wil Meulenbroeks.Het einde van de quotering en het fosfaatbeleid zet melkveebedrijven onder druk. Dat leidt tot verdeeldheid. Dit is slecht voor positie van de sector als geheel. Reden voor aankomend LTO-vakgroepvoorzitter melkveehouderij Wil Meulenbroeks om op te roepen tot saamhorigheid. Meulenbroeks is nu nog lid van de ZLTO-vakgroep Rundveehouderij en bestuurslid bij de afdeling Reusel-de Mierden. Daarnaast is hij voorzitter van de raad van commissarissen bij AB Brabant. Hij neemt in september het stokje over van vertrekkend LTO-vakgroepvoorzitter Kees Romijn. Waarom heeft u op de functie van vakgroepvoorzitter gesolliciteerd?“De hectiek van afgelopen jaren heeft nogal wat teweeggebracht in de sector. Veel melkveehouders zagen en zien bedreigingen voor hun bedrijfsvoering. Daardoor is er verdeeldheid ontstaan en een gebrek aan solidariteit.”Bent u als Brabantse veehouder door die verdeeldheid niet bij voorbaat verdacht?“Ik wil er staan voor alle melkveebedrijven. Mijn eigen bedrijfssituatie is daaraan ondergeschikt. Daarbij denk ik dat we met de diversiteit die de melkveesector kent juist ons voordeel kunnen doen. In de afgelopen periode zijn we tegen elkaar uitgespeeld. Het is zaak dat we meer oog krijgen voor elkaars bedrijfstype. Dat is ook de reden waarom we 25 leden-melkveehouders – van zo divers mogelijke pluimage maar wel met een open blik – hebben gevraagd met input te komen voor de nieuwe visie van de vakgroep.”Wanneer moet deze nieuwe visie staan?“In oktober willen we onze conceptvisie klaar hebben. Vervolgens gaan we de provincies af om reacties te peilen onder onze achterban. Doel is om te besturen op basis van een toekomstvisie die wordt gedragen door de leden. Ik zie deze periode tegelijk als mogelijkheid om kennis te maken met zoveel mogelijk melkveehouders.”U spreekt van verdeeldheid en gebrek aan solidariteit. Wat is er misgegaan?“Ik denk dat de lobbymethode, die jarenlang uitstekend functioneerde, niet langer werkt. De samenleving en politiek zijn veranderd. Het is lastiger geworden om als landbouw een punt te maken en dat vervolgens ook nog eens goed ingebed te krijgen bij een politieke partij.’ “Daarbij is er een stevige lobby van ‘tegenpartijen’ waarop we als sector tot nu toe onvoldoende antwoord hebben. Zaak is dat we de burger nog meer gaan meenemen in wat we als land- en tuinbouw doen en waar we voor staan. Begrip bij de burger betaalt zich uiteindelijk ook weer uit in de politiek.”Had op deze ontwikkeling niet veel eerder geanticipeerd moeten worden?“Je kunt het vergelijken met een goed draaiend voetbalteam. Zolang het goed gaat, verander je niets. Daar is niets onmenselijks aan. We moeten nu echter wel concluderen dat we zijn ingehaald door de werkelijkheid. Het is zaak dat we zo open mogelijk gaan communiceren. Dat geldt trouwens niet alleen voor LTO, maar ook voor de individuele ondernemers. Dan heb ik het niet alleen over harde cijfers en prestaties, maar vooral over het verhaal dat daarbij hoort.”‘Voor een hakken-in-het-zand-mentaliteit is nu simpelweg geen tijd’Veel melkveehouders lijken veranderingsmoe. Valt deze boodschap wel in goede aarde?“Ik begrijp veehouders die aangeven het ene nog niet eens goed afgerond te hebben, terwijl het volgende zich al weer aandient. Het tempo waarmee veranderingen worden doorgevoerd is zeker een punt van aandacht en waar nodig moet er worden getemporiseerd. Dat neemt niet weg dat veranderingen nu eenmaal nodig zijn. Voor een hakken-in-het-zand-mentaliteit is nu simpelweg geen tijd. De meeste melkveehouders die dit pakweg veertig jaar geleden deden, zijn nu geen boer meer.”‘Het leek de laatste jaren wel eens of we achteruit aan het besturen waren’Over lopende beleidszaken, zoals fosfaat, doet u tot september nog geen uitspraken. Kunt u wel aangeven wat komende tijd de belangrijkste onderwerpen zijn?“Op de korte termijn vormt het fosfaatdossier nog een enorme uitdaging. Voor de lange termijn zijn er diverse klimaatdoelen die op de sector afkomen. De kunst is om deze doelen zo vorm te geven dat ze voor individuele melkveebedrijven economisch haalbaar zijn. Daarvoor moet de sector weer het initiatief krijgen. Het leek de laatste jaren wel eens of we achteruit aan het besturen waren.”Is het een doel om het aantal leden weer te laten toenemen?“Wat ik wil bereiken, is solidariteit. Dus nee, het is geen doel op zich om nieuwe leden te werven. Wel zie ik het ontstaan van splintergroeperingen als teken van onvrede. Als er sprake is van solidariteit, is er ook geen behoefte aan splintergroeperingen.”