Foto: Canva/VectorFusionArt BoerenlevenColumn

Wat als je als boer geen liefde via internet zoekt?

Jongelui weten het vaak wel. Op zoek naar liefde sjezen ze het internet rond. Maar wat als je die vaardigheden niet hebt?

Toen Boer Zoekt Vrouw in 2004 van start ging, was de vakpers sceptisch. Ook wij van Boerderij vreesden dat vrijgezelle boeren zouden worden neergezet als wereldvreemde types die nooit van hun erf afkwamen. Geen wonder dat ze niet aan de vrouw konden komen.

Zo erg werd het niet met de beeldvorming, maar ongemakkelijke momenten waren er genoeg en televisie zou geen televisie zijn als die momenten niet een beetje extra uitvergroot werden. Van die erg lange stiltes bijvoorbeeld. Boeren zijn geen praters, dat bleek maar weer. Of van die opnames waarbij de vrouwen druk waren met prei snijden. Yvon sneed driftig mee. De mannen nooit. Die zaten erbij en keken ernaar.

TV, contact advertentie of internet, hoe en waar vind je liefde?

Volgens mij zijn dat soort scenes verleden tijd, maar zeker weet ik het niet. Ik volg het programma namelijk niet, het is niet mijn smaak. Maar wie ervan geniet, prima. Kennelijk voorziet het in een behoefte van zowel kijkers als boeren. De singles geven zich elk seizoen weer in aanzienlijke aantallen op om via de televisie aan een partner te komen. Soms zien ze dat tv-gebeuren niet zitten, maar willen ze wel hulp. Dan bellen of schrijven ze mij. Of ik hen het nummer van Yvon Jaspers kan geven? Helaas kan ik dan niet helpen. Dat nummer heb ik niet.

De wat oudere alleenstaande boer wil gewoon echt iemand ontmoeten, in levenden lijve

De mannen die contact met me opnemen, zijn steevast de wat oudere alleenstaanden. Ze hebben nooit een partner gehad of ze hebben die verloren. Graag zouden ze nog (weer) het gezelschap van iemand hebben, maar hoe kom je een alleenstaande vrouw tegen?

Vroeger stonden in Boerderij wekelijks heel wat contactadvertenties. Nu niet meer. Daten gaat tegenwoordig via internet. Ik kan me goed voorstellen dat je daar als senior niet per definitie handig mee bent. Veel ouderen zijn online actief, maar veel ook niet. Oudere boeren hadden vaak wel wat anders te doen dan achter een beeldscherm zitten. Er moest gemaaid en geschud, geharkt en gekuild. De aardappelen moesten gesorteerd en het onkruid gehakt. Computerwerk was voor de opvolger, de accountant of voor hun vrouw.

Niet iedereen is even handig op internet

Het viel me de afgelopen jaren op dat oudere boerinnen online aanzienlijk handiger waren dan hun mannen. Die lieten het gehate toetsenbordwerk maar wat graag aan hen over. Zo deden ze geen digitale vaardigheden op. Een mailtje sturen lukt vaak nog wel, maar verder? Profielen aanmaken op een datingsite? Digitaal klompjes sturen? Foto uploaden op Tinder? Het zegt ze niets. De wat oudere alleenstaande boer wil gewoon echt iemand ontmoeten, in levenden lijve. En dan liefst iemand van boerenkomaf, want anders praat het zo lastig.

Ik heb met deze groep te doen. De tijden zijn veranderd en het valt niet mee weer aan te haken. Er zullen genoeg alleenstaande oudere boerinnen zijn die ook op zoek zijn. Maar hoe vinden zij elkaar zonder hulp van Yvon of van internet? Is er een liefdesdokter in de zaal?

Beheer
WP Admin