‘Vasthouden aan het leveren van kwaliteitsvoer’

In de lastige markt voor veevoer is er maar één strategie die je als familiebedrijf kunt volgen, vindt Robert Bos. “Geen concessies doen aan kwaliteit.”Hij heeft een mooi vak, maar eenvoudig is het niet. Robert Bos (51), directeur van P. Bos veevoeders, ziet zijn werkterrein de laatste jaren sterk veranderen. De markt voor veevoer krimpt, de focus op prijs neemt toe, concurrentie ligt op de loer. Maar ze overleven het wel. P. Bos veevoeders bestaat niet voor niets al 125 jaar. Het jubileum werd onlangs groots gevierd. Eerst in een zaal met personeel, klanten, leveranciers, familie en vrienden. Een week later bij de fabriek, waar ze 900 mensen, vooral buurtbewoners, trakteerden op een barbecue. Het veevoerbedrijf is stevig verankerd in het dorp Ederveen, dat een kleine 3.500 inwoners telt en in de Gelderse Vallei ligt._{Lees verder onder de tweet.}125 jaar kwaliteits voer!

Morgen vieren we groot feest. 125 jaar! Kwaliteitsvoeders van P.Bos veevoeders!! pic.twitter.com/nk9iSWeCsy— PBos veevoeders (@Pbosveevoeders) June 21, 2019Schaalvergroting in de landbouwOp die plek begint in 1894 overgrootvader Pieter (‘Piet‘) Bos met de handel in enkelvoudige grondstoffen, die hij gaat malen en later ook mengt. Na de Tweede Wereldoorlog neemt de productie een hoge vlucht. “De eiermarkt in Ederveen groeit en de agrarische welvaart in de Gelderse Vallei neemt toe”, vertelt Robert Bos. In heel Nederland rukt na de oorlog de schaalvergroting in de landbouw op. P. Bos veevoeders groeit met de klanten mee. In de jaren 60 vervangt de fabrikant langzaam de zakken voer door bulk, die klanten steeds vaker laten bezorgen. _{Lees verder onder de foto.}Robert Bos: "Je moet niet gaan balanceren tussen aanbiedingen doen en kwaliteit leveren." - Foto: Koos GroenewoldMaatwerkBinnen de fabriek blijft de leiding door de jaren heen in handen van een familielid. Robert Bos is de vierde generatie directeur. Werken in een familiebedrijf heeft grote voordelen, zowel voor de klant als voor medewerkers, vindt hij. “We kennen onze klanten en zij kennen ons. Je kunt beter maatwerk leveren. En intern zijn de lijnen kort en is de sfeer gemoedelijk. De loyaliteit onder medewerkers is groot.” De opvolging gaat binnen de generaties-Bos overigens niet automatisch naar de oudste zoon: Robert heeft 2 oudere broers. Je moet dit werk alleen doen als je het leuk vindt, zegt hij, en hij vindt het toevallig leuk. Ooit liep hij stage bij mengvoerbedrijf UTD, omdat je ook moet hebben gezien hoe het er ergens anders aan toegaat. Dat is ook wat hij zijn 3 zoons van in de 20 nu meegeeft. Na zijn stage is hij in het familiebedrijf verder gegaan.KlantenbindingAnno 2019 is de standaardproductie van grote volumes voer vervangen door levering op maat: iedere boer zijn eigen voer. “Er is een groep klanten die kostprijsgericht is, maar ook een grote groep die bewust kijkt hoe optimaal voer de productie kan stimuleren. Daarvoor leveren wij voer met de juiste combinatie eiwitten, mineralen en andere toevoegingen.” Die aanpak zorgt voor klantenbinding, want voor bijvoorbeeld een koe met een topproductie moet het rantsoen superconstant zijn. legt hij uit. Balanceren tussen aanbiedingen doen en kwaliteit leverenKrimp veestapelIn de afgelopen jaren is de veestapel gekrompen en zijn veel kleinere veevoerproducenten gestopt of overgenomen door grotere concerns. Maar Bos wil een eigen koers blijven varen. “Ik ben 100% aandeelhouder en kan de winst voor een groot deel laten terugstromen in het bedrijf. Dat zorgt voor continuïteit.” Dat neemt niet weg dat de komende jaren zwaar kunnen worden. Bij een teruglopende veestapel groeit de concurrentie en gaat de prijs een grote rol spelen. “En dat is best lastig. Overlevers willen hun omzet vasthouden”, zegt Bos. “Dan kun je gaan balanceren tussen aanbiedingen doen en kwaliteit leveren. Maar eigenlijk moet je er als bedrijf al voor zorgen dat je niet in zo’n positie gemanoeuvreerd wordt. Onze strategie is vasthouden aan het leveren van kwaliteitsvoer en daar geen concessies in doen. Zo kom je uiteindelijk het verst.”