Schouten slaat soms plank mis bij Kamervragen

Landbouwminister Carola Schouten krijgt veel vragen uit de Tweede Kamer. Haar antwoorden zijn niet altijd precies, duidelijk en volledig. Soms slaat ze de plank mis.De Tweede Kamer heeft verschillende manieren om het kabinet te controleren. Eén van de meest beproefde methoden is het stellen van schriftelijke vragen. Elke dag stellen de verzamelde Kamerleden wel een aantal vragen. EenvoudigKamervragen bestaan meestal uit een set vragen over hetzelfde onderwerp. Sommige parlementaire vragen zijn zo eenvoudig, dat je je verheugt op het antwoord van de betrokken bewindspersoon.Vaak verwijzen de vragen naar een publicatie in een krant of op internet. De eerste vraag is meestal of de betrokken minister of staatssecretaris dat bericht kent. Het antwoord luidt dan kortweg: “Ja.” Maar niet altijd maakt de minister of staatssecretaris het zichzelf zo gemakkelijk bij een vraag die eigenlijk met simpel ja of nee kan worden beantwoord.StikstofaanpakBijvoorbeeld de vraag die de GroenLinks-Kamerleden Laura Bromet en Suzanne Kröger stelden aan landbouwminister Carola Schouten over de stikstofaanpak. De vraag luidde: “Klopt het dat het nog enkele maanden gaat duren voor het kabinet met concrete oplossingen komt voor de stikstofcrisis?” Het antwoord op die vraag is: “Ja.”311 woordenMaar de minister gaf dat antwoord niet. Ze legde in 33 regels (311 woorden) uit wat het kabinet had geschreven, waar het kabinet aan werkte, dat het Adviescollege Stikstofproblematiek (commissie Remkes) nog met aanvullende adviezen zou komen en dat er nog overleg met onder andere de provincies zou plaatshebben. Ze gaf niet aan wanneer het kabinet met concrete maatregelen komt, maar wel dat de Commissie Remkes nog tot mei 2020 bezig is met het uitbrengen van adviezen._{Lees verder onder de foto}Carola Schouten, minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, hier in debat met Thierry Baudet (FvD) tijdens het debat met de Tweede Kamer over de aanpak van de stikstofproblematiek. - Foto: ANPDe Tweede Kamerleden vroegen ook of de minister weet hoeveel veehouderijen er gevestigd zijn in de buurt van Natura 2000-gebieden. Daarbij lieten Bromet en Kröger het aan de minister om te bepalen tot welke afstand de term ‘in de buurt’ gaat.Het antwoord op de vraag had kunnen luiden: “Nee, dat weet ik niet.” Eventueel aangevuld met: “Dat zoeken we nog uit.” Bijna 100 woordenDe minister had bijna 100 woorden nodig om dat te zeggen. Ze schreef dat het kabinet een gebiedsgerichte aanpak nastreeft, waarbij per Natura 2000-gebied wordt gekeken wat er mogelijk is om de stikstofgevoelige gebieden te beschermen en welke maatregelen daarvoor kunnen worden getroffen. “In dit proces wordt ook bezien welke veehouderijen in de buurt van Natura 2000-gebieden zijn gevestigd en welke veehouderijen geen opvolger hebben”, aldus de minister.Tijdens het debat over de stikstofproblematiek kreeg de minister een vraag over de instelling van een drempelwaarde, waarbij het mogelijk is om activiteiten met een verwaarloosbaar effect op stikstofgevoelige natuur toe te staan. Antwoord leidde tot terechte vragenDe minister antwoordde dat alle kleine beetjes stikstof bij elkaar veel stikstof worden en dat het effect daarvan niet zomaar kan worden gebagatelliseerd. En daarbij merkte ze op dat de stikstof zich ophoopt in de bodem. Dat leidde meteen tot terechte vragen van boeren die zich afvragen waarom ze zich dan zo druk moeten maken over de uitspoeling van stikstof (nitraat) naar grondwater?Kortom, het is zo makkelijk nog niet om als minister precies en correct antwoord te geven.