Op zoek naar waterbalans

Zolang de overheid toestemming geeft om overal grote datacenters neer te zetten die zeer grote hoeveelheden drinkwater gebruiken om na gebruik als koelwater met chemicaliën te lozen in het oppervlakte water, moeten ze niet lopen zeuren. Hetzelfde om de zoetwatervoorraad in het Markermeer drastisch te verkleinen door de markereilanden en IJburg te ontwikkelen, daar heeft niemand het over. Alleen de bovenste 50 cm van het Markermeer hebben we als buffer. Je kan nog zoveel zand ergens weg zuigen in het Markermeer, maar het water wat daar zit, wordt nooit gebruikt. Daar denken de geleerden van de overheid en unie van waterschappen nooit over na.

Waterschappen lopen vol met (ex)politici omdat daar veel geld is. De politiek is daardoor ook veel meer met die waterschappen bezig: het wordt een nieuw politiek bolwerk. Waar politici zijn, wordt het vechten over idealen en zijn boeren de pispaal.

Meer water vast houden. Prachtig maar hoe doen we dit zonder dat de kosten de baten overstijgen? We houden vast aan ontwikkelingen die we zouden kunnen beinvloeden via politieke wil. Het beleid is nog steeds gericht op > 20 miljoen inwoners in Nederland. Niemand vraagt zich af "Is dit niet te veel voor ons kleine landje?" Misschien zijn we de afgelopen eeuwen de verkeerde weg ingeslagen door het water onze wil op te leggen, inpolderen van zoetwaterreservoirs (meren) en snelle waterafvoer via sloten en rivieren.Nu we de gevolgen van dit alles zien, zoeken we hier naar oplossingen van de ontstane problemen en tegelijk passen we de oude waterbeheersingskennis toe in de arme gebieden van o.a. Afrika om Wetlands droog te leggen en irrigatie aldaar aan te leggen. Wetende dat dit op termijn een doodlopende weg zal zijn.