Foto: Canva/ Fertnig BoerenlevenColumn

‘Loslaten is eng en het doet pijn’

Een opvolger hebben is iets heel moois, maar wat is het vaak moeilijk om de touwtjes uit handen te geven. Stel dat ‘ie het verprutst?

Wat is loslaten toch moeilijk. Oké, er zijn mensen die het fluitend doen, maar veel vinden het lastig. Tik op Google de term in en je krijgt een enorme lijst met therapeuten die je leren hoe dat moet. Moet het dan? Ja, dat wil zeggen: iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken.

Neem nou de bedrijfsovername. Ooit nam je het bedrijf zelf over van je ouders, nu staat, als je een opvolger hebt tenminste, de volgende generatie klaar om het te gaan doen. Het kind dat ooit een ukkie was. Je hield het aan de hand om te voorkomen dat het zou vallen, je beschermde het tegen allerlei gevaren, en dat kind zou dan nu het bedrijf moeten gaan leiden. Jouw bedrijf waar je je ziel en zaligheid in hebt gestopt, dat je met bloed, zweet en tranen door de stormen van melkquotering, mestquotering, herstructurering en wat al niet meer hebt geloodst.

Behoud van het bedrijf

Geef dat maar eens uit handen aan iemand die net droog is achter de oren. Eén verkeerde beslissing en alles wat je hebt opgebouwd is naar de gallemiezen, denk je. En dus bemoei je je er liefst nog een beetje mee. Of misschien wel een beetje veel, tot grote ergernis van de opvolger die daardoor zijn of haar vleugels niet kan uitslaan. Dat geeft irritaties, ruzies en meer ellende. De kans dat de overname daardoor niet goed van de grond komt, is zeker aanwezig. Terwijl behoud van het bedrijf juist is wat je het liefste wilt.

Bang zijn

Loslaten is zo moeilijk omdat we bang zijn. Bang dat het verkeerd gaat, dat het kapot gaat, dat het verdwijnt. Loslaten is ook zo moeilijk omdat het pijn doet. Een bedrijfsoverdracht is iets heel moois, maar tegelijk een soort verlies. De opvolger gaat verder, maar de overdrager niet. Er zijn er die daar zonder morren een draai aan geven. Eindelijk meer vrije tijd, jubelen ze en ze knopen de caravan achter de auto. Maar de meesten vinden het nog niet zo makkelijk. Boer en bedrijf zijn vaak dusdanig sterk verknoopt dat je ze haast niet los kunt zien van elkaar. En laten we eerlijk zijn, de opvolger maakt ook maar wat graag gebruik van de kennis en ervaring van de vorige generatie. Pap, weet jij hoe dit… Of: mam, hoe zou jij… De kunst is om dan advies te geven en niet om de touwtjes weer helemaal in handen te nemen. Maar ja, dat is dus makkelijker gezegd dan gedaan.

Mensen die ervoor geleerd hebben, onderscheiden drie fasen als het gaat om loslaten: rouw, reflectie op wat geweest is en dan welkom heten van de nieuwe levensfase met alle mogelijkheden die daar bij kunnen gaan horen. Dit laatste is overigens wel meteen de moeilijkste fase van het drietal, maar het is niet onmogelijk om te doen.

Ineens moet ik denken aan die kreet van Loesje, bekend van de ludieke posters: ‘Als je loslaat, heb je twee handen vrij’. Grappig, en tegelijk heel erg waar.

Dit artikel is onderdeel van de rubriek De opvolger. Ook meedoen? Mail je naam, leeftijd, soort bedrijf en telefoonnummer naar margreet.welink@misset.com.

Reacties

  1. Ik herken mij totaal niet in het geschetste beeld, ook niet toen ik het bedrijf overnam! Opvolgers van zeg maar 25, moderne opleiding , inzichten en opvattingen van “hun” tijd! Meer dan normaal om het roer uit handen te geven en genieten van je vrijheid! Dat laatste kan op velerlei manieren worden ingevuld! Ook op het bedrijf!

    1. Zou er een verschil zijn tussen risico’s bij overgenomen akkerbouwbedrijven en veebedrijven. Maw kunnen oncapabele opvolgers meer schade veroorzaken bij veebedrijven?

  2. Hoe oud zou de gemiddelde opvolger zijn? En dan bedoel ik niet de leeftijd dat de opvolger in maatschap gaat maar de leeftijd waarbij de ouders definitief uit die maatschap zijn vertrokken. 45 jaar?

Beheer
WP Admin