Laat het verleden rusten

De standvastigheid van 'de mannenbroeders van Kootwijkerbroek' wekt bewondering maar verdient ook steeds meer afkeuring. Twaalf jaar na de MKZ-crisis is een klein groepje boeren en hun belangenbehartigers nog altijd bezig om te bewijzen dat de vee-ruimingen in het Veluwse dorp destijds onterecht waren.Jaren van juridische strijd zijn inmiddels voorbijgegaan zonder dat het tot een eindoplossing kwam. De Kootwijkerbroekers houden vol dat het niet om geld gaat, maar om rechtvaardigheid. De betrouwbaarheid van de overheid is in het geding, vinden zij. De laatste zet in hun schaakspel is de bekendmaking dat 'de overheid' een schikking zou hebben aangeboden. In ruil voor een flink bedrag - mogelijk miljoenen euro's - zouden zij de strijdbijl moeten begraven. Zelf zien ze dit als bewijs dat ze iets te pakken hebben. Den Haag ontkent. Logisch. Zo gaat dat in dit soort moeilijke diplomatieke processen.Soms zegeviert het recht alleen dankzij jarenlang stug volhouden van doorzetters. En het moet gezegd, er zijn fouten gemaakt tijdens de MKZ-crisis. Juist bij zo'n emotioneel beladen zaak is het begrijpelijk dat dat wrevel oproept en dat betrokkenen er zwaar aan tillen. Maar... het gaat hier niet om mensenlevens. De betrokkenen moeten zich eens goed afvragen of het wijs is zich te blijven vastbijten in een zaak die alleen nog om prestige lijkt te gaan. Soms is het beter om de strijdbijl te begraven en de blik op de toekomst te richten.