Krokodillentranen

Weinig onderwerpen waarover zoveel schande wordt gesproken als over verspilling van voedsel. Geen debat ook met zoveel vals sentiment. Respectvol omgaan met voedsel is een belangrijke waarde. Voedsel is immers levensvoorwaarde nummer één. Het is daarom voor iedere politicus een inkoppertje als hij of zij een punt maakt van verspilling.Maar wat is precies het probleem? Verspilling is een containerbegrip. De enorme percentages die genoemd worden, komen voor rekening van de meest uiteenlopende oorzaken, van verliezen door slechte infrastructuur in derdewereldlanden tot terughaalacties uit supermarkten en niet-leeggegeten borden in restaurants. Maar waar ligt de grens? Is bijvoorbeeld het niet benutten van productiepotentieel, zoals braaklegging of de teelt van non-foodgewassen, ook verspilling?Dan de vraag waarom verspilling erg is. Eén veelgenoemde reden is wel helder. Het is niet duurzaam doordat schaarse grondstoffen sneller op raken dan nodig. Ook de milieubelasting is voor niks geweest.Minder helder is de relatie met honger en wereldvoedselvoorziening. Dan wordt het zicht vertroebeld door krokodillentranen. Het is zeer onaannemelijk dat voedsel daar komt waar het nodig is, als mensen elders hun bord leeg eten of als supermarkten kromme komkommers wél verkopen. Voedselproductie is business, gestuurd door economische vraag en aanbod, en (helaas) niet door behoeftes van mensen.