Icoon Daan van Doorn

Toegegeven, toen Anton Vermeer en Daan van Doorn het plan opvatten om met de ZLTO-gelden de vleessector eens wat op te vijzelen, hadden ze mijn sympathie. Ze hebben wat organisaties omgebouwd tot Vion en zijn toen, mag ik aannemen, met een uitgebalanceerde strategie aan het acquireren gegaan.Een jaar of wat terug kon je geen agrarisch blad openslaan of je las dat Vion weer wat had bijgekocht. Ze lieten de buitenwacht bewonderend kijken toen ze in Engeland voedingsbedrijven bijkochten omdat ze - ja let op - de verticale kolomintegratie vorm wilden geven. Zo van: wij richten ons niet op één product, vlees, maar op een meer volledig maaltijdpakket. Wat zijn er een miljoenen geïnvesteerd.Ik zag dat idee van verticale ketenintegratie ook wel zitten. Het was nieuw en er zat logica in. Wel heb ik meerdere keren aangegeven dat kopen met een zak vol geld geen kunst is, maar een rendabel bedrijf ervan maken is vers twee. En iets wat altijd onderschat wordt bij het in hoog tempo meerdere bedrijven acquireren is, dat het veel langer duurt en ingewikkelder is om de formele en informele cultuur van de aangekochte bedrijven eensluidend te maken met het moederbedrijf.Wanneer je onze grote agrarische verwerkingsbedrijven bekijkt, blijkt dat ze er allemaal moeite mee hebben. Nimmer is het geworden wat het zou moeten zijn. De les voor ons allen is dat een organisatie met gekregen geld zelden of nooit succesvol zal zijn. Alleen als het vermogen met inspanning vergaard is, wordt er zorgvuldig mee omgegaan.Vion betaalde door de jaren een gewone prijs. Doordat de verticale integratie flopte, ook door de kwaliteit van het Engelse bedrijf, is Vion weer teruggegaan naar de oude managementfilosofie: wat niet bij de corebusiness hoort, wordt verkocht. Uwe Tilman zat met de gebakken peren van Daan van Doorn en moest het veld ruimen. Daan preekt nu voor antigroeimodellen, consolidatie en kringloopdenken en vergaart opnieuw tal van commissariaten.Het kan verkeren. Voor mij is hij geen icoon, maar een praatjesmaker.