Hysterisch over eten

Meestal eet ik lekker. Ook als er weer een voedselschandaaltje in de krant staat. Een stukje vermalen paardenvlees tussen rundvlees, een biologisch eitje, dat afkomstig is uit een mooie stal, maar niet biologisch en een beetje aflatoxine in veevoer. Niet in het voedsel voor de mens, dus.Maar het commentaar dat er dan losbarst. De Kamervragen vliegen als muggen richting staatssecretaris van landbouw Sharon Dijksma. Die belooft dat ze er wat aan gaat doen en vindt dat er kortere voedselketens moeten komen. Die zijn gemakkelijker te controleren. De Tweede Kamer wil dat er veel meer controleurs worden aangesteld.
Wel, wel, wat een opgeblazen gedoe, gestimuleerd door de media die met vette krantenkoppen de onrust aanwakkert. Natuurlijk, het hoort niet. Maar echte schandalen? Dat zijn het niet. En in de laatste gevallen ook niet gevaarlijk voor de volksgezondheid.
Dan zijn er wel andere zaken die de gezondheid bedreigen. Zoals roken en alcohol drinken. Daardoor worden meer mensen ziek en gaan eerder dood. Veel meer dan ooit door een voedselschandaal zijn getroffen. Maar ja, de overheid verdient fors aan belasting op sigaretten en drank. Daar hoor je de Tweede Kamer dan ook veel minder over.
Vergeet niet de mensen, die zich te pletter eten. Kinderen als kleine Dik Trommetjes. En ouderen, die alleen in de spiegel kunnen zien of ze man of vrouw zijn. Allemaal onderweg naar een eerder vertrek van deze wereld.
Begrijp me goed, eten moet vertrouwd zijn. Ook moet er controle zijn. In de voedselketen zitten mensen, die net zo betrouwbaar zijn als sommige verkopers: tot de voordeur. Maar de hysterie over de zogenaamde voedselschandalen is sterk overdreven.