Hij stinkt zo!

Een leuke man, vrolijk en goedlachs. Maar ik hoor de vrouwen fluisteren dat hij stinkt.Het is een gevoelig onderwerp, ik weet het. Ooit heb ik het eens genoemd in een artikel over boerenvergaderingen, waarna ik wekenlang brieven, mails en telefoontjes kreeg en dat was allemaal beslist geen fanmail. Waar het over ging? Over iets wat ik in een kort zinnetje ‘het boerenluchtje’ had genoemd. Zoals bouwvakkers ruiken naar zweet, zo ruiken boeren naar hun bedrijf. Het werd me niet in dank afgenomen dat ik dat zei.

Aan die episode moet ik de laatste tijd nogal eens denken. Mijn oudste zit namelijk op zwemles. In de kleedruimte van het zwembad is het warm en vochtig. Elk luchtje wordt daardoor enorm uitvergroot. Het parfummetje van één van de moeders, de okselgeur van één van de vaders, de slechte adem van één van de opa’s, maar ook: de bedrijfsgeur van die ene vader die boer is. En net die geur is het sterkst van allemaal. Het is de bekende mengeling van koeien, mest en graskuil. Een odeur dat op het bedrijf prima op zijn plaats is, maar in zo’n warme kleedkamer van het zwembad, enorm opvalt. Helaas niet in positieve zin.

De vader in kwestie is een leuke vent. Vrolijk, goedlachs en apetrots op zijn zoon die volgens hem kan zwemmen als een rat, maar die in het echt langs de kant staat te bibberen dat hij er niet in wil. En net die man, ruikt zo sterk.
Hij weet het niet denk ik, want als je hele dagen tussen de koeien zit, wordt je er ‘neusblind’ voor. Maar ik hoor de moeders erover fluisteren met elkaar: ‘Leuke man, maar jee, wat stínkt ie!’

Dat is toch jammer. Ik snap best dat je voor dat ene zwemuurtje geen zin hebt om thuis eerst uitgebreid te douchen. Maar het zou denk ik beter zijn als ie dat wel deed. Dat geldt trouwens ook voor de vader met de okselgeur.