Geen vergoeding voor vergaderboeren?

Een jonge akkerbouwer, Rob ter Haar uit Lelystad, maakt zich druk over een vergoeding die hij krijgt als lid van een ledenraad van een coöperatie. “Onzin”, zegt hij.Daar gaan mijn haren recht van overeind staan. Vergaderboeren moeten het kunnen opnemen tegen duurbetaalde directies. En dat zouden ze voor nop doen? Hoe krijgt Rob het in zijn hoofd.Zijn motivering in een column in Nieuwe Oogst rammelt aan alle kanten. Hij zegt dat het uitbetalen van een vergoeding van 180 euro uiteindelijk meer kost aan bureaucratie, dan het opbrengt. Hij zou liever een fles wijn cadeau hebben gekregen. Het doet het werk tenslotte voor zijn plezier.En dan komt het nog. Hij vindt het prettig dat de directie naar zijn mening luistert en dat hij serieus wordt genomen. Wel, wel. Directies geven ledenraadsleden altijd het gevoel dat ze serieus worden genomen. Dat is ook niet zo moeilijk met mensen als Rob ter Haar. Die hebben genoeg aan het gevoel van invloed en praten – of is het papegaaien? – vrolijk mee met de directies.U begrijpt het, ik vind het een gevaarlijke opstelling van Rob ten Haar. Ik heb als vergaderboer ervaring. Het kost veel tijd. Ik wil daar goed voor beloond worden. Ik wil de tijd hebben om mij te verdiepen in de materie en dan tegengas geven aan de directie. Dat is meer dan serieus te worden genomen en mee te praten. Mannen als Rob zijn als was in de handen van directeuren en handige voorzitters. Daar zijn al veel coöperaties aan kapot gegaan.Nee Rob, als je serieus genomen wilt worden zul je moeten kiezen voor een andere opstelling. En anders maar mooi bij je aardappelen blijven, waar je op de foto zo verheerlijkt naar kijkt. Ik hoop dat je een betere boer bent dan vergaderboer.